Czarny Kanion Parku Narodowego Gunnison
Czarny Kanion Parku Narodowego Gunnison
Czarny Kanion Gunnison, czerwiec 2010.jpg
Kanion w parku
Typ obszaruPark Narodowy
Kod WDPA366044
Klasa. międzynarodowyIUCN kategoria II
PaństwoStany Zjednoczone Stany Zjednoczone
Państwo sfederowane  Kolorado
WspólnyMontrose , Crawford
Powierzchnia gruntu122 km²
Środki dotyczące ustanowienia21 października 1999 r.
MenedżerSłużba Parku Narodowego
Mapa Czarnego Kanionu Parku Narodowego Gunnison.png
Mapa lokalizacji
Mapa lokalizacji: Stany Zjednoczone Ameryki
Czarny Kanion Parku Narodowego Gunnison
Czarny Kanion Parku Narodowego Gunnison
Strona instytucjonalna

Czarny Kanion Parku Narodowego Gunnison jest obszarem chronionym znajdującym się w Stanach Zjednoczonych Ameryki , a dokładniej w stanie Kolorado . Obsługiwane przez National Park Service , istnieją dwa główne wejścia do parku: południowa strona znajduje się 24 km na wschód od Montrose , a północne wejście znajduje się 18 km na południe od Crawforda zimą jest zamknięty. Obszar chroniony jest domem dla 19-kilometrowego 77-kilometrowego Czarnego Kanionu rzeki Gunnison. Sam park narodowy zawiera najgłębszą i najbardziej nierówną część kanionu, ale ta ostatnia biegnie w górę rzeki w Narodowym Obszarze Rekreacyjnym Curecanti i w dół w Narodowym Obszarze Chronionym Gunnison Gorge. Nazwa kanionu pochodzi od faktu, że niektóre odcinki wąwozu otrzymują tylko 33 minuty światła słonecznego dziennie, zgodnie z Images of America: The Black Canyon of the Gunnison . W książce autor Duane Vandenbusche stwierdza: „Kilka kanionów na amerykańskim Zachodzie jest dłuższych, a niektóre głębsze, ale żaden z nich nie łączy w sobie głębi, surowości, ciasnoty, ciemności i przerażenia, jakie niesie ze sobą Czarny Kanion”. [1]

Opis

Geologia

Czarny Kanion Gunnison

Rzeka Gunnison opada średnio 6,4 m/km przez cały kanion, co czyni ją piątym najbardziej stromym zboczem w Ameryce Północnej . Dla porównania, rzeka Kolorado schodzi przez Wielki Kanion średnio z prędkością 1,42 m/km. Największa różnica wysokości rzeki Gunnison występuje wewnątrz parku, w Chasm View, łącznie 45 m/km. [2] Czarny Kanion został tak nazwany, ponieważ jego stromizna sprawia, że ​​światło słoneczne nie może dotrzeć do jego głębokości. W rezultacie kanion jest często pogrążony w cieniu, przez co ściany skalne wydają się czarne. W najwęższym miejscu wąwóz ma zaledwie 12 m szerokości od koryta rzeki. [2] [3]

Ekstremalne nachylenie i głębokość Czarnego Kanionu jest wynikiem kilku procesów geologicznych, które działają wspólnie. Rzeka Gunnison jest przede wszystkim odpowiedzialna za morfologię kanionu, chociaż wiele innych zdarzeń geologicznych musiało wystąpić, aby nadać kanionowi jego obecny kształt. [4]

prekambryjczyk

Malowana Ściana, najwyższy klif nadwieszony w Kolorado (690 m n.p.m.). Widać wyraźnie jaśniejsze wały pegmatytowe

Prekambryjskie gnejsy i łupki , które stanowią większość stromych ścian Czarnego Kanionu, powstały 1,7 miliarda lat temu, w okresie metamorficznym spowodowanym zderzeniem pradawnych wulkanicznych łuków wyspy z południowym krańcem obecnego Wyoming . Jaśniejsze wały pegmatytowe , które można zobaczyć na skałach poprzecznych podstawy, zawdzięczają swoje pochodzenie okresom następującym po prekambrze . [5]

Kreda-trzeciorzędowa

Cały obszar przeszedł podniesienie podczas orogenezy laramidowej między 70 a 40 milionami lat temu, co było również częścią podniesienia Gunnison. Wiązało się to z podniesieniem gnejsu i łupku prekambryjskiego, które tworzą ściany kanionu. W okresie trzeciorzędu , czyli między 26 a 35 milionami lat temu, na obszarze bezpośrednio otaczającym obecny Czarny Kanion miały miejsce intensywne epizody wulkanizmu. Góry Zachodniego Łosia, La Sal, Henry i Abajo pomogły pogrzebać ten obszar w kilku tysiącach stóp popiołu wulkanicznego i gruzu. [6]

Współczesna rzeka Gunnison zaczęła płynąć swoim obecnym biegiem 15 milionów lat temu, kiedy spływ z pobliskich płaskorzeźb La Sal i West Elk oraz z pasma Sawatch zaczął zagrzebywać się w stosunkowo miękkich osadach wulkanicznych. [6]

Czwartorzędowy

Gdy rzece Gunnison udało się wytyczyć swoją ścieżkę, duże wypiętrzenie na obszarze między 3 a 2 milionami lat temu spowodowało, że strumień zmienił wygląd bardziej miękkich osadów wulkanicznych. Z czasem rzeka dotarła do prekambryjskich skał wypiętrzenia Gunnison. Ponieważ kurs nie zmienił kierunku, rzeka zaczęła docierać do niezwykle twardych skał metamorficznych wypiętrzenia Gunnison. Przepływ był znacznie większy niż obecnie, ze znacznie wyższym poziomem zmętnienia . W związku z tym, ponieważ przekopywał on gnejs i łupki prekambryjskie z szybkością 25 mm na każde stulecie, uzasadnione jest twierdzenie, że widoczne dziś strome ściany wynikają z szybkości, z jaką wody ukształtowały poprzedni kształt skał. [6]

Niektóre drugorzędne kaniony wpadające do Czarnego Kanionu są nachylone w takim kierunku, że wody nie mogą przez nie przejść. Uważa się, że mniej zatopione strumienie w regionie skręciły w kierunku systemu odwadniającego, który płynie dalej na północ, w odpowiedzi na zmianę nachylenia otaczającego terenu. Z drugiej strony, Gunnison, który płynął na zachód, był zasadniczo uwięziony w twardej prekambryjskiej skale Czarnego Kanionu i nie mógł zmienić swojego kursu. [7]

Klimat

Zgodnie z systemem klasyfikacji klimatu Köppena , Czarny Kanion w Parku Narodowym Gunnison charakteryzuje się gorącym latem i wilgotnym klimatem kontynentalnym („DFB”).

Czarny Kanion Gunnison, Kolorado (wartości normalne 1991-2020, ekstrema 2003-2020) [8] [9] Miesiące pory roku Rok
Jan luty Zniszczyć kwiecień Mag Poniżej Lipiec Temu Ustawić Październik Listopad Grudzień InvPriWschód Aut
T.maks. średniC )2,74.39,213,419,124,627,827,122,415,58,22,13,013,926,515,414,7
T. średniaC )−4,0-2,32,15,911,316,319,619,114,77,91,6-4,2−3,56,418,38.17,3
min. średniC )-10,6-8,9-5,1−1,53,57,911,411.16,80,4-4,9-10,5-10,0−1,010.10,80,0
T.maks. bezwzględnyC )1316212730343534322720131630353235
min. bezwzględnyC )-30−31−23−18−11-410-9-19−27-25−31−23-4−27−31
Opady ( mm )444451474019424353483839127138104139508
Deszczowe dni 9,39,88.47,98,95,312,111.29,58,36,19,628,725,228,623,9106,4
Opady śniegu ( cm )51554535120,760,00,02,812,034,049,0155,092,00,848,8296,6
Śnieżne dni 9,89,77,35,92,10,10,00,00,42,16,29,929,415,30,18,753,5

Historia

Starożytność i europejskie eksploracje

Plemiona Ute bywały w kanionie i znały jego położenie od wieków, kiedy przybyły do ​​Europejczyków. Nazywali rzekę zbiorem „wielu skał i tyle samo wody” i zwykle unikali kanionu z powodów związanych ze światem przesądów. [1] Kiedy Stany Zjednoczone ogłosiły niepodległość w 1776 roku, dwie ekspedycje hiszpańskie przeszły przez kaniony. W XIX wieku jest prawdopodobne, że niektórzy z licznych łowców futer poszukujących bobrów dowiedzieli się o istnieniu kanionu, ale nie pozostawili o tym żadnych śladów. Pierwszą oficjalną relację o Czarnym Kanionie przedstawił kapitan John Williams Gunnison w 1853 roku, który prowadził ekspedycję mającą na celu zbadanie trasy z Saint Louis iSan Francisco . Opisał ten region jako „najbardziej nierówny, pagórkowaty i najsurowszy”, jaki kiedykolwiek widział, omijając kanion na południe do dzisiejszego Montrose. Po jego śmierci z rąk Indian Ute w tym samym roku, na jego cześć zmieniono nazwę rzeki, którą kapitan Gunnison nazwał Grand. [10]

Nazwa kanionu wynika również z faktu, że niektóre odcinki wąwozu otrzymują tylko 33 minuty światła słonecznego dziennie, według Images of America: The Black Canyon of the Gunnison . W książce autor Duane Vandenbusche stwierdza: „Kilka kanionów na amerykańskim Zachodzie jest dłuższych, a niektóre głębsze, ale żaden z nich nie łączy w sobie głębi, surowości, ciasnoty, ciemności i przerażenia, jakie niesie ze sobą Czarny Kanion”. [1]

Denver i Rio Grande

W 1881 roku Denver i Rio Grande Railroad Williama Jacksona Palmera dotarły do ​​tego obszaru z Denver . Trasa została zbudowana, aby zapewnić połączenie z kwitnącymi kopalniami złota i srebra w górach San Juan. Nierówny teren uniemożliwiał użycie standardowej szyny, ale Palmer zdecydował się na węższy rozstaw. Ponad rok zajęło irlandzkim i włoskim robotnikom wydrążenie drogi o długości około 24 km od Sapinero do Cimarron, co kosztowało niewiarygodne 165 000 dolarów za milę; ten ostatni najwyraźniej kosztował więcej niż cały projekt Royal Gorge. [11]

Pierwszy pociąg pasażerski przejechał przez Czarny Kanion 13 sierpnia 1882 roku. Wydawca Gunnison Review-Press podróżował jednym z wagonów obserwacyjnych i stwierdził, że kanion był „prawdopodobnie największym i najbardziej nierównym na świecie, przez który przejeżdżał”. koń z żelaza". Często słyszeliśmy o scenerii tego kanionu, ale nikt nie może mieć pojęcia o jego wielkości i wspaniałości, dopóki nie przejedzie przez niego. Jest to wąski wąwóz z granitowymi ścianami, które wznoszą się miejscami na wysokość tysięcy stóp [...] Na całej jego długości prawdopodobnie nie ma ćwierć mili prostej ścieżki. W rzeczywistości jest to droga serpentynowa, a zakręty wydają się częste i gwałtowne. W setkach punktów, granitowe ściany są prostopadłe, aw wielu miejscach z boku murów wyrzeźbiono koryto ». Kontynuował swoją analizę, stwierdzając: „Inne podobne przedsięwzięcie w dziedzinie inżynierii kolejowej prawdopodobnie nie istnieje na świecie i być może nie ma części Kolorado ani całego kraju, gdzie można znaleźć tak zróżnicowany i różnorodny scenariusz. Ciekawe” .[12]

Przegląd Czarnego Kanionu z rzeką Gunnison

Mając nadzieję na pokonanie linii kolejowej przez resztę Czarnego Kanionu, Palmer wysłał swojego najlepszego inżyniera Bryana Bryanta na eksplorację wewnętrznego kanionu. Bryant wyjechał z 12-osobową załogą w grudniu 1882, spodziewając się, że zakończy badanie w ciągu 20 dni, ale zajęło to 68. „Ośmiu z dwunastu członków załogi odeszło po kilku dniach, przerażonych zadaniem, które podjęli. To, co podziwiali inni zainteresowani, było spektakularne i nigdy nie było widziane przez innego człowieka”. Bryant poinformował, że Czarny Kanion był nieprzenikniony i nie można było niczego zbudować w jego wnętrznościach. [13]

Idąc za radą Bryanta, Palmer zdecydował się skierować linię kolejową na południe od kanionu iw marcu 1883 roku zakończył połączenie z Salt Lake City i przez krótki czas kanion znajdował się na głównej linii transkontynentalnego systemu kolejowego. Ponieważ kolej i pierwsi goście używali kanionu jako trasy do Utah i kopalni na południowy zachód, kolejni goście zaczęli postrzegać kanion jako okazję do rekreacji i zwiedzania. [14] Rudyard Kiplingopisał swój bieg przez kanion w 1889 r. w następujący sposób: „Wjechaliśmy do wąwozu, z dala od słońca, gdzie skały osiągały około 610 metrów wysokości i gdzie spękana skalna rzeka ryczała i wyła trzy metry dalej. który najwyraźniej został zbudowany na prostej zasadzie wrzucania różnego rodzaju ziemi do rzeki i przypinania kilku szyn do góry. Był pewien, nie wiem jaka chwała, cud i tajemnica w tej szalonej jeździe.” [15]

W 1890 r. ukończono alternatywną trasę przez Glenwood Springs , a kolejna przez Czarny Kanion, jako trudniejsza w nawigacji, przestała być używana dla pociągów. Jednak lokalny ruch kolejowy kontynuowano na „Linii Czarnego Kanionu”, dopóki trasa nie została ostatecznie porzucona na początku lat pięćdziesiątych. [16] [17] Obecnie na terenie Cimarron zachowały się różne elementy torów kolejowych, w tym stalowy most zwany wąskotorową estakadą D&RG w kanionie Cimarron. [18]

Tunel Gunnison

W 1901 roku National Geological Institute wysłał do kanionu Abrahama Lincolna i Williama Torrence'a w poszukiwaniu miejsca pod budowę tunelu dywersyjnego, który miałby doprowadzić wodę do doliny Uncompahgre, która cierpiała z powodu braku wody z powodu napływu osadników. . [19]Torrence, pochodzący z Montrose i doświadczony alpinista, dołączył do czterech innych mężczyzn podczas nieudanej wyprawy mającej na celu zbadanie kanionu we wrześniu 1900 roku na dwóch drewnianych łodziach. Jego doświadczenie okazało się bezcenne przy drugiej próbie, podjętej w sierpniu 1901 r. Torrence and Fellows postanowili wykorzystać małą, wielokomorową tratwę gumową, specjalnie wykonaną z liną ratunkową dookoła, zamiast drewnianych łodzi, która zagrażała poprzedniej wyprawie. Dwóch mężczyzn weszło do kanionu 12 sierpnia uzbrojeni w „noże myśliwskie, dwie jedwabne liny ratunkowe i gumowe torby do przechowywania narzędzi”. Torrence i Fellows mieli plecaki ważące około 16 kg, a gumowa tratwa okazała się świetnym sposobem na unoszenie się na wodzie na wąskiej rzece. Po 10 dniach wspinaczki skałkowej, kaskadowania kaskad i pływania na ponad 70 odcinkach rzeki, ukończyli swój 48-kilometrowy bieg z pierwszym odnotowanym zejściem i odkryciem odpowiedniego miejsca na tunel.[20] [21]

Budowa tunelu rozpoczęła się 4 lata później i od samego początku była najeżona trudnościami. „Warunki pracy w tunelu były trudne ze względu na wysoki poziom dwutlenku węgla, nadmierne temperatury, wilgotność, wodę, błoto, łupki, piasek i strefę pękania… Prawie rok zajęło wydobycie do 610 metrów skały pełne wody. Tunel został wydrążony przez granit, kwarcyt, gnejs i łupek oraz warstwy piaskowca, węgla i wapienia. Prace w tunelu Gunnison były początkowo wykonywane ręcznie i przy świecach. Jeden górnik trzymał wiertło i obracał nim, podczas gdy drugi używał młota kowalskiego do wbijania wiertła w skałę. Ta praca wymagała silnych i pracowitych mężczyzn. Pomimo dobrej płacy i marginalnych korzyści, większość robotników nie lubiła niebezpiecznych warunków podziemnych i przebywała średnio tylko dwa tygodnie. W czteroletnim przedsięwzięciu zginęło dwudziestu sześciu mężczyzn. Tunel został ostatecznie ukończony w 1909 roku, obejmował odcinek 9,3 km i kosztował prawie 3 miliony dolarów. Tunel Gunnison miał wówczas zaszczyt być najdłuższym tunelem irygacyjnym na świecie. 23 września prezydent William Howard Taft poświęcił tunel Montrose. zaszczyt bycia najdłuższym tunelem irygacyjnym na świecie. 23 września prezydent William Howard Taft poświęcił tunel Montrose. zaszczyt bycia najdłuższym tunelem irygacyjnym na świecie. 23 września prezydent William Howard Taft poświęcił tunel Montrose.[22] [23] Wschodni portal tunelu Gunnison jest dostępny przez East Portal Road, która znajduje się na południowym skraju kanionu. Chociaż sam tunel nie jest widoczny, tamę objazdową można eskortować z kempingu. [22]

Założenie parku

Czarny Kanion Gunnison został nazwany pomnikiem narodowym 2 marca 1933, a następnie przemianowany na park narodowy 21 października 1999. [24] W latach 1933-1935 Cywilny Korpus Ochrony zbudował North Rim Road z inicjatywy National Usługa parkowania . Trasa obejmuje osiem kilometrów jezdni i pięć panoramicznych miejsc odpoczynku; miejscowość jest wymieniona w Krajowym Rejestrze miejsc o znaczeniu historycznym Stanów Zjednoczonych jako dzielnica historyczna. [25]

Około połowa parku, a konkretnie 63,13 km², została wyznaczona na pustynię w 1976 r. [26]

Środowisko naturalne

Jałowiec pospolity ( Juniperus communis ) w pobliżu szczytu kanionu

Czarny Kanion Parku Narodowego Gunnison jest domem dla szerokiej gamy flory i fauny. Niektóre pospolite rośliny występujące w parku to: osika ( Populus tremulus ), sosna żółta ( Pinus ponderosa ), bylica pospolita , mahoń pustynny ( Cercocarpus ledifolius ), jałowiec Utah ( Juniperus osteosperma ), dąb Gambel ( Quercus gambelii ) i odmiana jesionu ( Fraxinus ). anomalia ). [27] Lilia Czarnego Kanionu ( Aliciella pentemonoides) to gatunek dzikiego kwiatu pochodzący z parku. [28]

Pisklęta sowy wirginijskiej ( Bubo virginianus ). Gniazda ptaków w Górach Skalistych

Wśród dzikich zwierząt tego parku znajdują się: antilocapra ( Antilocapra americana ), niedźwiedź czarny ( Ursus americanus ), kojot ( Canis latrans ), piżmak ( Ondatra zibethicus ), sześć gatunków jaszczurek , puma ( Puma concolor couguar ), szop pracz ( Procyon lotor ), bóbr ( Castor canadensis ), wapiti ( Cervus canadensis ), wydra kanadyjska (Wydra canadensis ), ryś rudy ( Lynx rufus ) i mulak ( Odocoileus hemionus ). Ponadto wąwóz jest domem dla licznych osiadłych ptaków, w tym pluszka ( Cincles mexicanus ), dwóch gatunków orłów , ośmiu jastrzębi , sześciu ogrów i sójek ( Cyanocitta stelleri ), a także ptaków wędrownych, takich jak błękitka górska ( Sialia currucoides ), sokół wędrowny ( Falco peregrinus ), sroka (Pica hudsonia ), jerzyka białego ( Aeronautes saxatalis ) i strzyżyka kanionalnego ( Catherpes mexicanus ). [29]

Turystyka

W latach 2007-2016 park odwiedziło średniorocznie około 190 000 turystów. [30] Liczba ta stale rosła aż do wybuchu pandemii COVID-19 , przekraczając 430 000 odwiedzających. [31]Główną atrakcją parku jest malownicza trasa wzdłuż US Highway 50 i Colorado Highway 92, a także ta na południowym zboczu. Najpopularniejszym obszarem dla wczasowiczów jest wschodni kraniec parku, gdzie rezerwat Blue Mesa przecina się z Blue Mesa Point. Istnieje możliwość biwakowania w namiotach i z kamperami, a także wędrówek w pobliżu kanionu, wycieczek z przewodnikiem, wędkowania i rejsów statkiem. W pobliżu znajduje się Narodowy Obszar Rekreacyjny Curecanti, który obejmuje centrum turystyczne, obiekty przystani oraz, z dziesięciu kempingów w okolicy, jezioro Fork. [32]Zachodni kraniec parku umożliwia dojazd samochodem w pobliżu rzeki i zwiedzanie kanionu z przewodnikiem. Krótka wędrówka z Blue Mesa Point Information Visitor Centre prowadzi w kierunku Pine Creek i zbliża się do miejsca, gdzie zaczynają się przejażdżki łodzią Morrow Point, możliwości wędkowania i wędrówki. Na południowym krańcu znajduje się pole namiotowe dla namiotów i kamperów, gdzie znajdują się również przyłącza elektryczne oraz różne szlaki turystyczne i ścieżki przyrodnicze. Strona północna jest również dostępna samochodem i ma niewielką powierzchnię dostępną dla wczasowiczów. Samochody mogą dostać się do rzeki przez East Portal Road na południowym brzegu;[32] [33]

Nic dziwnego, że krajobrazy parku przyciągają wielu miłośników fotografii

Do rzeki można również dotrzeć stromymi, nieutrzymywanymi szlakami zwanymi „szlakami” lub „ciągami” na północnym i południowym skraju. Te trasy zajmują około dwóch godzin, aby zejść w dół i od dwóch do czterech, aby przejść w górę, w zależności od wybranej trasy. Wszystkie wewnętrzne zjazdy do kanionów są męczące i wymagają umiejętności wspinaczkowych klasy 3 oraz podstawowych umiejętności znajdowania ścieżek. [34] [35]Piasek, nieprzekraczalne półki i narażenie na niebezpieczeństwa związane ze spadającymi skałami to tylko niektóre z głównych wyzwań, przed którymi stoją turyści. Trujący bluszcz obficie rośnie również w dorzeczach i na dnie kanionu, do tego stopnia, że ​​turystom zdecydowanie zaleca się noszenie długich rękawów i butów turystycznych. Dla tych, którzy planują obozować w kanionie, należy również wziąć pod uwagę zasięg rzeki Gunnison, ponieważ wysokie poziomy rzeki mogą zniszczyć kempingi. [34] [35]W związku z tym National Park Service podaje następujące ostrzeżenie: „Ścieżki są trudne do przejścia i tylko osoby w doskonałej kondycji fizycznej powinny spróbować swoich sił w tych wędrówkach [...] Wędrowcy muszą znaleźć własną drogę i być przygotowani na „samoratowanie”. [36] Do korzystania z wewnętrznego kanionu, z wyjątkiem jego zachodniego krańca, wymagane jest bezpłatne pozwolenie śródlądowe.

Rzeka Gunnison jest oznaczona jako „Woda Złotego Medalu” na wysokości 182,8 m, która płynie w dół rzeki od tamy Crystal Reservoir do North Fork. Obejmuje to około 12 mil w Czarnym Kanionie parku. Dozwolone są tylko sztuczne muchy i przynęty, a wszystkie pstrągi tęczowe są łowione i wypuszczane. Ponadto połowy są zabronione w odległości około 180 metrów poniżej Crystal Dam. [37]

Odosobniony jałowiec wzdłuż jednego ze szlaków turystycznych parku

Czarny Kanion to miejsce znane miłośnikom wspinaczki skałkowej - większość podejść pozostaje trudna i pokonują ją tylko doświadczeni wspinacze. [38]

W regionie są możliwości raftingu, ale samo poruszanie się po parku jest trudną technicznie przejażdżką tylko dla najlepszych kajakarzy. Kilka zbiorników wodnych jest niewykonalnych i wymaga długich, czasem niebezpiecznych lądowań. Pozostałe bystrza należą do klasy III-V i są zarezerwowane dla ekspertów raftingu. [39] W dolnym biegu w Narodowym Obszarze Chronionym Gunnison Gorge rzeka jest nieco łatwiejsza w żegludze, chociaż rzadko pokonuje koleinami i pozostaje zarezerwowana dla doświadczonych profesjonalistów, z bystrzami klasy III-IV. [40] [41]

W kulturze masowej

Muzyka

Kanion zainspirował symfoniczną kompozycję Franka Ericksona (1923-1996) zatytułowaną Black Canyon of the Gunnison . [42]

W 2017 roku akustyczny zespół The Infamous Stringdusters wydał piosenkę poświęconą podróży podjętej przez Fellows and Torrence zatytułowaną „1901: A Canyon Odyssey”. [43] [44]

Literatura

Autorka Ursula Le Guin oparła lokalizację miasta o tej samej nazwie w swojej powieści Miasto iluzji na Czarnym Kanionie Parku Narodowego Gunnison. [45]

Notatka

  1. ^ a b c ( EN ) Duane Vandenbusche, Images of America – The Black Canyon of the Gunnison , Arcadia Publishing, 2009, s. 7, ISBN  978-0-7385-6919-2 .
  2. ^ a b Black Canyon Dimensions na serwerze NPS . Źródło 14 czerwca 2022 .
  3. ^ Jak odwiedzić Czarny Kanion Gunnison: North & South Rims , na earthtrekkers.com , 12 września 2021. Źródło 14 czerwca 2022 .
  4. ^ Geology , NPS , 25 lipca 2006 . Źródło 14 czerwca 2022 .
  5. ^ O. Tweto, Kolorado Geologia , Stowarzyszenie Geologów Gór Skalistych, 1980, s. 37-46.
  6. ^ a b c Trista Thornberry-Ehrlich, Black Canyon of the Gunnison National Park & ​​Curecanti National Recreation Area: Geologic Resource Evaluation Report ( PDF ) , na www2.nature.nps.gov , 2005. Pobrane 14 czerwca 2022 r. (Zarchiwizowane) od oryginału z dnia 3 listopada 2006 r.) .
  7. ^ Rozdział 5 : Od przeszłości do teraźniejszości , na NPS . Źródło 14 czerwca 2022 .
  8. ^ Black Canyon Gunnison , Colorado , na NOAA . Źródło 14 czerwca 2022 .
  9. ^ Podsumowanie miesięcznych norm 1991-2020 , NOAA . Źródło 14 czerwca 2022 .
  10. ^ Czarny Kanion Parku Narodowego Gunnison: 1853 - Ekspedycja Gunnison , na NPS . Źródło 13 czerwca 2022 .
  11. ^ Kolej wąskotorowa na NPS . _ _ Źródło 13 czerwca 2022 .
  12. ^ Czarny Kanion w Parku Narodowym Gunnison, Kolorado, USA , na thegreatestroadtrip.com . Źródło 13 czerwca 2022 .
  13. ^ Duane Vandenbusche, Obrazy Ameryki – Czarny Kanion Gunnison , Arcadia Publishing, 2009, s. 8, ISBN 978-0-7385-6919-2 . 
  14. ^ Czarny Kanion : Ludzie , na NPS . Źródło 13 czerwca 2022 .
  15. ^ Rudyard Kipling , Od morza do morza i inne szkice , Macmillan and Co., 1900 , ISBN 978-15-96-05824-8 . 
  16. ^ Duane Vandenbusche, Obrazy Ameryki – Czarny Kanion Gunnison , Arcadia Publishing, 2009, s. 62, ISBN 978-0-7385-6919-2 . 
  17. ^ DRGW.Net | _ _ Historia trasy szczytu Black Canyon / Cerro , na stronie drgw.net . Źródło 13 czerwca 2022 .
  18. ^ Miejsca historyczne i wycieczki / Odwiedź Montrose w stanie Kolorado na stronie visitmontrose.com . Źródło 13 czerwca 2022 .
  19. ^ Frank Jerritt , Wizje krajobrazu: ludzie, miejsce i Czarny Kanion rzeki Gunnison , w University of Montana Scholarworks , University of Montana, 1 stycznia 2003, s. 75-77.
  20. ^ Duane Vandenbusche, Obrazy Ameryki - Czarny Kanion Gunnison , Arcadia Publishing, 2009, s. 35-54, ISBN 978-0-7385-6919-2 . 
  21. ^ 1901 - Wyprawa Torrence & Fellows na NPS . Źródło 13 czerwca 2022 .
  22. ^ a b Wschodni Portal i Tunel Gunnison , na nps.gov . Źródło 14 czerwca 2022 .
  23. ^ Stina Sieg, Chodź z nami w podróż przez tunel Gunnison, który dostarcza wodę tysiącom osób na zachodnim zboczu , na cpr.org , 15 listopada 2021 . Źródło 14 kwietnia 2022 .
  24. ^ Opis biofizyczny Czarnego Kanionu w Parku Narodowym Gunnison , na serwerze NPS . Źródło 13 czerwca 2022 .
  25. ^ Historia i kultura na NPS . _ Źródło 13 czerwca 2022 .
  26. ^ Czarny Kanion z Gunnison Wilderness , na Wilderness Connect . Źródło 13 czerwca 2022 .
  27. ^ Rośliny , na NPS _ _ _ Źródło 13 czerwca 2022 .
  28. ^ BL Beatty, WF Jennings i RC Rawlinson, Gilia penstemonoides ME Jones (Black Canyon gilia): techniczna ocena ochrony , na fs.usda.gov , USDA Forest Service, Rocky Mountain Region, 9 lutego 2004. Pobrano 15 czerwca 2022 .
  29. ^ Zwierzęta , na NPS _ _ _ Źródło 14 czerwca 2022 .
  30. ^ Raport z rocznych wizyt rekreacyjnych NPS , na stronie NPS . Źródło 15 czerwca 2022 .
  31. ^ Black Canyon of the Gunnison Visitation By Year , na nationalparked.com . Źródło 15 czerwca 2022 .
  32. ^ a b Black Canyon - Camping , na nps.gov . Źródło 15 czerwca 2022 .
  33. ^ Portal Wschodni , na NPS . _ Źródło 15 czerwca 2022 .
  34. ^ a b North Rim Routes , na nps.gov . Źródło 15 czerwca 2022 .
  35. ^ a b South Rim Routes , na nps.gov . Źródło 15 czerwca 2022 .
  36. ^ Inner Canyon Wilderness Użyj na NPS . Źródło 14 czerwca 2022 .
  37. ^ Amy Bulger , Colorado Parks & Wildlife - 2014 Colorado Fishing , Colorado Parks and Wildlife, 2014, s. 21.
  38. ^ Wspinaczka skałkowa , na NPS . _ Źródło 14 czerwca 2022 .
  39. ^ Kajakarstwo i rafting , na NPS . Źródło 14 czerwca 2022 .
  40. ^ Rafting , na NPS _ _ _ Źródło 14 czerwca 2022 .
  41. ^ Narodowy Obszar Chroniony Gunnison Gorge , na LBureau of Land Management -- Colorado . Pobrano 14 czerwca 2022 (zarchiwizowane z oryginału 25 marca 2008) .
  42. ^ Frank Erickson , Black Canyon of the Gunnison , na m.youtube.com , De Pauw University Band.
  43. ^ AA 1901: A Canyon Odyssey , na m.youtube.com .
  44. ^ Niesławne Stringdusters - 1901 : A Canyon Odyssey , na genius.com . Źródło 13 czerwca 2022 .
  45. ^ Charlotte Spivack, Ursula K. Le Guin , Boston, Twayne Publishers, 1984, s. 21.

Powiązane przedmioty

Inne projekty

Inne projekty

Zewnętrzne linki