Okupacja włoska południowej Francji
Włoska okupacja południowej Francji - FlagaOkupacja włoska południowej Francji - herb
( szczegóły ) ( szczegóły )
Mapa Francji Lambert-93 z regionami i departamentami-occupation-it.svg
Dane administracyjne
Pełne imię i nazwiskoOkupacja włoska południowej Francji
Języki urzędowefrancuski , włoski
Języki mówionefrancuski , włoski
KapitałMentona
Uzależniony odWłochy Włochy
Polityka
Forma państwaAdministracja wojskowa
Narodziny10 czerwca 1940
WywołujeInwazja włoska na Francję
koniec8 września 1943
WywołujeOperacja Oś
Terytorium i ludność
Basen geograficznyPołudniowa Francja
Okupowana przez Włochy Francja.jpg
Ewolucja historyczna
PoprzedzonyFlaga Francji (1794-1815, 1830-1974, 2020 - obecnie) .svg Trzecia Republika Francuska (1940) Vichy Francja (1942)
Vichy Francja 
zastąpiony przezChorąży wojny Niemiec (1938-1945) .svg niemiecka administracja wojskowa Francji
Teraz częśćFrancja Francja

Włoska okupacja południowej Francji miała miejsce w latach 1940-1943 , w pierwszych latach II wojny światowej .

Królewska armia włoska była w stanie militarnie zająć niektóre części ziemi francuskiej. Okupacja ta przebiegała w dwóch fazach: pierwsza w czerwcu 1940 r. po kapitulacji Francji po zwycięskiej ofensywie niemieckiej ; drugi w listopadzie 1942 r. , kiedy Hitler zdecydował się na militarną okupację terytorium Francji Vichy ( Operacja Anton ).

Po zawieszeniu broni w Cassibile z aliantami , oddziały Armii Królewskiej na ziemi francuskiej opuściły te tereny, kładąc w ten sposób kres okupacji włoskiej.

1940: pierwsze okupacje

Ikona szkła powiększającego mgx2.svgTen sam temat szczegółowo: wejście Włoch do II wojny światowej .
Batalion alpejski Val Dora na wzgórzu Pelouse w czerwcu 1940 r.

Podczas bitwy o Alpy Zachodnie (21-24 czerwca 1940 r. ) Włochy zajęły pas terytorium francuskiego („zielona linia”), około trzydziestu kilometrów od zachodniej granicy Włoch; wraz z zawieszeniem broni Villa Incisa terytoria te przeszły pod jurysdykcję włoską. Zakaz księżnej administracji i organizacji prawnej na terytoriach okupowanych z 30 lipca 1940 r. potwierdził de facto przyłączenie do Włoch. [1] Zaangażowane francuskie departamenty to cztery: Savoy , Hautes Alps , theAlpy Dolne i Alpy Nadmorskie ; dokładniej:

Był to dość ograniczony obszar, szeroki na 832 km² i liczący 28 523 mieszkańców. [4] Najważniejszym zdobytym ośrodkiem miejskim było Menton . Kontrola tego obszaru została utrzymana, pomimo kosztów i trudności logistycznych zaopatrzenia wojsk, wyłącznie ze względów prestiżowych i jako jedyny konkretny wynik włoskiego ataku na Francję, już pokonaną przez Niemców. Na tych terenach podjęto więc próbę italianizacji (z wykorzystaniem toponimii włoskiej, lekcji języka włoskiego itp.). [5]

Stosunki między Włochami a Francją Vichy zostały całkowicie oddelegowane do organu kontroli klauzul rozejmowych: Włoskiej Komisji Rozejmowej z Francją (CIAF). Organ ten, złożony zarówno z wojskowych, jak i cywilów, miał swoją siedzibę w Turynie , gdzie ustanowiono Prezydium, Sekretariat Generalny i cztery Podkomisje: wojskową, marynarki wojennej, sił powietrznych i spraw ogólnych. Jednakże delegatury kontrolne zlokalizowane we francuskim obszarze metropolitalnym były zatrudniane przez każdą podkomisję ; organy te zostały z kolei podzielone na sekcje operacyjne rozrzucone po głównych ośrodkach miejskich południowej Francji. [6]

1942: Operacja Anton

Włoscy oficerowie i żołnierze we Francji (1942)

Po alianckim lądowaniu we francuskich protektoratach Algierii i Maroka ( operacja Pochodnia ) 8 listopada 1942 r. , któremu departamenty Francji w Vichy stawiały bardzo niewielki opór, Hitler nakazał okupację francuskich terytoriów metropolitalnych ( operacja Anton ) i Tunezji , który został zajęty przez Afrikakorps i przez jednostki włoskie w Afryce Północnej.

Podstawowym celem Włochów-Niemców było zdobycie floty francuskiej w porcie w Tulonie , a operacja Lila została wdrożona w praktyce, aby zdobyć jak najwięcej nienaruszonych statków. Francuskiemu dowódcy marynarki wojennej admirał Jean de Laborde udało się jednak wynegocjować mały rozejm, niezbędny do zmuszenia okrętów do potajemnego odpłynięcia: Niemcy mogli tylko patrzeć, jak okręty oddalają się od brzegu i w porcie miasta. Utracone okręty to 3 pancerniki , 7 krążowników , 28 niszczycieli i 20 okrętów podwodnych. Włosi wykorzystali szczątki zatopionej floty francuskiej jako materiał odlewniczy.

W Operacji Anton brały również udział departamenty Armii Królewskiej : od 12 listopada Włosi zajęli Korsykę i osiem południowo-wschodnich departamentów Francji, w tym Księstwo Monako [7] . VII Korpus Armii zajął Korsykę, podczas gdy 4. Armia zajęła południowe regiony Francji na obszarze między granicą alpejską, Rodanem i wybrzeżem Morza Śródziemnego, z wyłączeniem miast Lyon i Marsylia . Większa część południowej Francji , w tym ważne ośrodki miejskie, takie jakToulon , Aix-en-Provence , Grenoble , Nicea i Chambéry .

Armia królewska udostępniła do tej operacji znaczną liczbę ludzi. 4 Armia we Francji składała się z czterech dywizji piechoty, dwóch alpejskich, trzech dywizji przybrzeżnych i innych jednostek, w sumie 6000 oficerów i 136 000 żołnierzy na dzień 31 maja 1943 roku . Zamiast tego VII Korpus Armii na Korsyce składał się z dwóch dywizji piechoty, jednego wydziału przybrzeżnego i innych, w sumie 3000 oficerów i 65 700 żołnierzy w tym samym czasie [8] .

Obszar włoski

Włoska strefa okupacyjna na południu Francji została podzielona na dwa sektory.

Pierwszy sektor

Pierwszy odcinek rozciągał się od Jeziora Genewskiego do Bandolu , biegnąc wzdłuż Rodanu ; na tym terenie znajdowało się dowództwo 4 Armii (niedaleko Mentone ) pod dowództwem generała Mario Vercellino . W obronie tych pozycji zaangażowane były następujące jednostki:

Rezerwę strategiczną do dyspozycji Dowództwa Armii w tym sektorze reprezentowała 5. Dywizja Alpejska „Pusteria” (gen. Maurizio Lazzaro de Castiglioni ).

Drugi sektor

Drugi sektor obejmował terytoria położone na granicy francusko-włoskiej, między Cap-d'Ail - Menton a Piazza Militare Marittima w La Spezia ; większość tych terytoriów została już zaanektowana przez Włochy po rozejmie Villa Incisa . Na tym terenie znajdowały się następujące jednostki:

Z początkiem okupacji prawie wszystkie obowiązki CIAF w sprawach administracji wojskowej i porządku publicznego zostały przekazane dowództwu 4 Armii. Pod zarządem CIAF pozostały tylko terytoria włączone do bandy zajęte od 1940 roku. Ponieważ marszałek Pétain uzyskał, że okupacja tzw. „wolnej strefy” odbywała się zgodnie z postanowieniami o okupacji wojennej zawartymi w konwencji haskiej z 1907 r.państwo francuskie, nawet na obszarze znajdującym się pod kontrolą Włoch, nadal istniało, zachowując w ten sposób swoje suwerenne prerogatywy w sprawach administracji cywilnej. Doprowadziło to do napięć między nadal działającymi na tym terytorium urzędami rządu francuskiego a włoskimi władzami wojskowymi.

Francuski okręt podwodny Phoque , zdobyty przez włoską marynarkę i przemianowany na FR 111

Księstwo Monako

Księstwo Monako zostało włączone, pośrednio lub bezpośrednio, do wszystkich wykazów włoskich roszczeń terytorialnych dotyczących francuskich terytoriów metropolitalnych jako terytorium przeznaczonego do aneksji [10] . Stosunki między władzami Monaku a władzami włoskimi ściśle śledziły wzloty i upadki w stosunkach Berlin-Vichy-Rzym. 16 listopada 1942 r. konsul Stanislao Lepri, zauważając nieprzystąpienie ministra Émile Roblota do proponowanej pokojowej i czasowej okupacji terytorium, zadeklarował władzom lokalnym, że księstwo zostanie zajęte o godzinie 12 tego samego dnia [11] . ] .

Koniec okupacji

Totalna okupacja Francji zaostrzyła też przyczyny konfliktu między Rzymem a Berlinem. Niemcy zażądali, aby francuskie okręty zdobyte w Bizercie zostały wykorzystane przez wojska niemieckie, pomimo wcześniejszego przydziału dla Włochów i nie ugięli się pod dowództwem wojsk w Tunezji. Zatonięcie floty Toulon (27 listopada 1942 r . ) doprowadziło stosunki włosko-francuskie do jeszcze bardziej krytycznej fazy: „Skutki samozatonięcia były w rzeczywistości katastrofalne w odniesieniu do włoskich nadziei na zaangażowanie tych sił morskich w w jakiś sposób w konflikcie, a przynajmniej, jak sugerował Vacca Maggiolini , wykorzystać go, chwytając go siłą”. [12]Włochom przydzielono 78 statków francuskich, głównie parowców towarowych opalanych węglem o różnym tonażu, 2 statki angielskie i 10 statków greckich. [13]

Wraz z upadkiem faszyzmu 25 lipca 1943 r. działalność francuskiego ruchu oporu stała się bardziej zdeterminowana nawet we włoskiej strefie okupacyjnej, która do tej pory była oszczędzona przed gwałtownymi starciami. Partyzanci faktycznie próbowali wykorzystać zamieszanie polityczne i militarne po usunięciu z rządu Mussoliniego , aby za pomocą precyzyjnych i dobrze ukierunkowanych działań wojskowych wywołać dalsze zniechęcenie i chaos między liniami włoskimi. Aby stawić czoła tej nowej sytuacji, generał Vercellino16 sierpnia wydał bardzo surowe przepisy chroniące porządek publiczny i bezpieczeństwo włoskich sił zbrojnych na okupowanych terytoriach Francji, odwracając tym samym miękką linię okupacyjnej polityki prowadzonej dotychczas przez włoskie władze wojskowe. [9] Te nowe restrykcyjne przepisy dotyczące porządku publicznego nie miały jednak czasu na skuteczne wdrożenie ze względu na rychły koniec włoskiej okupacji terytorium francuskiego.

Nowy rząd włoski kierowany przez Pietro Badoglio natychmiast zainicjował stopniowe wycofywanie sił Armii Królewskiej z Francji; już 10 sierpnia 1943 r . część jednostek, które dotychczas pracowały na teatrze francuskim, przesunięto do Włoch: Dywizję Alpejską „Alpi Graie” przeniesiono do La Spezia , Dywizję Piechoty „Legnano” do Bolonii , a Dywizję Piechoty „Rovigo” do Turynu . W ramach późniejszej „Umowy Casalecchio” między niemieckimi naczelnymi dowództwamii włoskim (15 sierpnia) zorganizowano całkowitą ewakuację terytorium francuskiego przez 4. Armię Włoską, która wróciłaby na terytorium Włoch. Jedynym pasem francuskiej ziemi, który nadal pozostawałby pod kontrolą Armii Królewskiej, byłaby wyraźna Nicea między granicą a tak zwaną linią Tinea - Varo .

Warunki Umowy przewidywały przeniesienie na Niemców wszelkiej odpowiedzialności obronnej za tereny poprzednio zajmowane przez Włochów, oprócz dostarczenia wszystkich francuskich materiałów zdobyczy wojennych, fortyfikacji, artylerii, broni automatycznej i związanej z nią amunicji. Zgodnie z harmonogramem działań 19. Armia niemiecka powinna była przejąć pełną kontrolę nad obszarem do 9 września, a zakończenie działań ewakuacyjnych przez włoską 4. Armię zaplanowano na 25 września.

Po 8 września 1943

Ogłoszenie zawieszenia broni w dniu 8 września 1943 r. zaskoczyło 4. Armię: ewakuacja wojsk włoskich nie została jeszcze zakończona, pozostawiając w ten sposób około 100 000 ludzi (z których tylko 60 000 faktycznie walczyło) na łasce przewidywalnej reakcji niemieckiej. Naczelne Dowództwo Wehrmachtunatychmiast zarządził ofensywę na pozycje włoskie na południu Francji; Do tej operacji zaangażowane były trzy dywizje XIX Armii, zaopatrzone, w przeciwieństwie do swoich przeciwników, w pojazdy pancerne i zmotoryzowane. Pozycje włoskie na terytoriach okupowanej Francji zostały łatwo zmuszone do kapitulacji przez siły niemieckie. Nawet w kontekście ogólnego upadku wciąż zdarzały się epizody o dużej wartości militarnej ze strony włoskich żołnierzy, którzy próbowali stawić czoła przeważającym siłom wroga w licznych starciach w pobliżu Nicei , Grenoble , Gap czy przełęczy Fréjus. Ich porażka definitywnie zakończyła włoską okupację wojskową na południu Francji, po której nastąpiły „deportacje włoskich żołnierzy do Niemiec na roboty przymusowe i motywowane głównie konfliktami ideologicznymi (brak przynależności do Włoskiej Republiki Socjalnej i niepodporządkowanie się rozkazom po zawieszeniu broni z 8 września 1943 r.” [14] . [15] .

To, co pozostało z 4 Armii, próbowało zreorganizować się na terytorium Włoch; Dowództwo Armii zarządziło duży odwrót w rejonie Cuneo - Mondovì , w celu zbudowania linii obrony przez granicę. Wojska niemieckie jednak wdarły się już głęboko na terytorium francuskie, zajmując strategiczne przejścia, aby zapewnić sobie przewagę nad ludźmi i środkami w starciu z Włochami. Wszelkie próby uniknięcia inwazji niemieckiej były bezużyteczne: 11 września, po odizolowaniu większości wojsk włoskich, Niemcy zdobyli już Turyn , Alessandria , Asti , Albę , Bra i Vercelli .

Armie włoskie obecne we Francji 8 września 1943 r . to [16] :

Prowansja :


Korsyka :

Weterani 4 Armii i Ruchu Oporu

Łączna liczba żołnierzy włoskich wziętych do niewoli we wrześniu 1943 r . na terytorium Francji wynosiła około 60 000. [17] Część 4 Armii, uciekła z niewoli lub z obozów pracy, zdołała się ukryć, uczestnicząc w grupach oporu działających w Piemoncie i południowo-wschodniej Francji . Wkład byłych żołnierzy Armii Królewskiej doprowadził do powstania całkowicie włoskich formacji bojowych, zwanych oddziałami Garibaldi i rozpoznawalnych przez opaską na ramieniu z napisem Detachement Garibaldiens Italiens .

Aspekty zatrudnienia

Internowanie

Na terytoriach okupowanych funkcjonowały co najmniej trzy włoskie obozy koncentracyjne: w Sospello na północ od Nicei , w Modane dla komunistów oraz w Embrun „poddani wrogich państw dla bezpieczeństwa wojsk” [18] . Ponadto poddani niegroźnych państw nieprzyjacielskich zostali przydzieleni do „przymusowego zamieszkania” w miejscach wybranych przez władze Armii Królewskiej.

Na Korsyce osoby winne różnych przestępstw przeciwko interesom okupanta były internowane w Prunelli di Fiumorbo . 18 listopada 1942 r. prefekt Ajaccio wydał rozkaz podprefektom Bastii , Corte i Sartene , aby internować wszystkich cudzoziemców należących do wrogich lub podejrzanych państw; Generał Carboni z VII Zarządu zaproponował internowanie we Włoszech najgroźniejszych więźniów i faktycznie co najmniej piętnaście osób zostało deportowanych do Ferramonti Tarsia [19] .

Polityka wobec Żydów

Wszystkie terytoria okupowane przez Włochy stały się bezpieczną przystanią dla Żydów uciekających przed prześladowaniami niemieckimi. Po okupacjach z listopada 1942 r. tysiące francuskich Żydów mieszkających w Republice Vichy schroniło się na terytoriach obsadzonych przez 4 Armię: szacuje się, że stanowili oni około 80% z 300 000 wciąż pozostających we Francji Izraelitów. [9] [20] Po tym wydarzeniu sam minister spraw zagranicznych von Ribbentrop zaprotestował wobec Mussoliniego, który okazał się skłonny go poprzeć, w przeciwieństwie do włoskiej dyplomacji kierowanej przez Galeazza Ciano [21] [22] ; powołano wówczas komisarza do „problemu żydowskiego”, komisarza policjiGuido Lospinoso , który – współpracując z księżmi katolickimi i żydowskim finansistą Angelo Donatim – zamiast tego pracował nad ochroną Żydów, którzy schronili się na obszarze Włoch. Nawet marszałek Włoch Cavallero nie bał się dać do zrozumienia Niemcom, że: [20]

„Ekscesy wobec Żydów nie są zgodne z honorem armii włoskiej”.

( Ugo Cavallero )

W Lyonie generał Mario Vercellino , dowódca 4 Armii, uwolnił internowanych Żydów; w Annecy oddział włoski oblegał baraki, w których przetrzymywano część Żydów, uzyskując ich uwolnienie; [20] Po zawieszeniu broni tysiące Żydów podążało za czwartą armią do Włoch. [23] Natychmiast po 8 września sam Eichmann pognał ze swoimi ludźmi na Lazurowe Wybrzeże , ale został wyśmiany: włoska policja faktycznie zniszczyła listy Żydów. [24]


Podstawa BETASOMU

Okręt podwodny Leonardo Da Vinci , który pod dowództwem kapitanów korwety Luigi Longanesi Cattani najpierw, a później Gianfranco Gazzana Priaroggia , mimo 17 zwycięstw był włoskim okrętem podwodnym o największym tonażu zatopionym

Podsumowując, należy pamiętać, że obecność wojskowa włoskich sił zbrojnych rozciągała się na terytorium francuskie nawet poza obszar bezpośrednio administrowany przez Królestwo Włoch . Tak jest w przypadku morskiej bazy okrętów podwodnych znajdującej się w Bordeaux , gdzie Royal Navy została upoważniona do utworzenia własnego garnizonu wspierającego operacje niemieckie.

25 lipca 1940 r. włoskie Ministerstwo Marynarki Wojennej uzyskało zezwolenie na rozmieszczenie kilku okrętów podwodnych w celu wsparcia nazistowskich Niemiec w wojnie na Oceanie Atlantyckim . Miejscem wybranym na dowództwo operacji było miasto Bordeaux [25] , gdzie zbudowano bazę morską o kryptonimie BETASOM . Nazwa była akronimem uzyskanym z połączenia pierwszej litery słowa „Bordeaux” – wyrażonej nazwą litery fonetycznie równoważnego alfabetu greckiego ( beta) - i pierwsza sylaba słowa " łódź podwodna " .

Strategia zostałaby ustanowiona wspólnie z niemieckim sojusznikiem, ale z taktycznego i dyscyplinarnego punktu widzenia różne łodzie działałyby pod nadzorem ich odpowiednich dowództw. [26] Baza została oficjalnie zainaugurowana 30 sierpnia 1940 r . wraz z przybyciem admirała Parony. Niemcy przydzielili Włochom dwa statki pasażerskie, francuski transatlantycki Amiral de Grasse , o masie 18 435 ton, aw październiku niemiecki parowiec Usaramo o masie 7775 ton. [27] Amiral de Grasse, oprócz radiostacji mieściło się w nim ambulatorium. Żelbetowy budynek stacji morskiej został przebudowany na mieszkania, a pozostałe budynki przeznaczono na biura i magazyny.

Do Betasom przydzielono 35 oficerów, w tym 3 oficerów armii z wydziałów batalionu San Marco i 426 żołnierzy z korpusu załogi Royal Navy. Łącznie liczebność personelu wojskowego i cywilnego przydzielonego do służb bazy wynosiła około 800 ludzi, w tym kompania karabinów maszynowych batalionu San Marco licząca 225 ludzi przydzielonych do wewnętrznego nadzoru bazy, podczas gdy na zewnątrz miał znaczenie dla Niemiec. Ponadto Niemcy zainstalowali sześć baterii przeciwlotniczych 88 mm i 45 dział 20 mm oraz zapewnili obsługę przeciwlotniczą i eskortę morską wzdłuż Żyrondy i Zatoki Biskajskiej . [27]

Baza składała się z dwóch połączonych ze sobą doków przez śluzę. Ponadto obecność suchych doków umożliwiła osuszenie kadłubów do niezbędnych prac remontowych i naprawczych. Personel mieścił się w specjalnych barakach uzyskanych z przebudowy niektórych magazynów. Nadzór wewnętrzny powierzono wydziałom karabinierów . [28] Baza atlantycka mieściła w sumie 32 okręty podwodne.

Włoskie okręty podwodne przeprowadziły pierwszą fazę swojego cyklu operacyjnego na Północnym Atlantyku , a następnie w strefie równikowej . Po przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do wojny odbyli także kilka rejsów do wybrzeży Ameryki Północnej . Podczas misji na Atlantyku okręty podwodne Betasom zatopiły 109 alianckich statków handlowych (łącznie 593864 ton zatopionych statków), uszkadzając 4 inne łodzie i brytyjski niszczyciel. [27]
Da Vinci , dowodzony przez Gianfranco Gazzana-Priaroggia, był najlepszym nieniemieckim okrętem podwodnym II wojny światowej, zdołał zniszczyć 17 wrogich kadłubów, o łącznej masie 120 243 ton. [27]

Baza działała do 8 września 1943 r .; w czasie rozejmu jednostki znajdujące się w bazie francuskiej liczyły tylko 6 jednostek i zostały ponownie zatrudnione przez Niemców [29] . Wśród najważniejszych jednostek wprowadzonych do służby przez marynarkę włoską wyróżniała się klasa Archimedes [30] ze swoimi 4 jednostkami [31] przeniesionymi w czasie wojny do Bordeaux znad Morza Czerwonego . [32]

Włoskie roszczenia terytorialne

Oprócz Nicei i Korsyki Włosi planowali dalsze roszczenia terytorialne wobec pokonanej Francji. Problem zachodniej granicy Włoch został wywołany już w sierpniu 1940 r. trasą, która dochodziła aż do rzeki Varo , ale obejmowała Antibes i znaczne korekty granicy alpejskiej aż do Mont Blanc . Drugi projekt – senator Francesco Salata , dyrektor specjalnej serii ISPI poświęconej włoskim roszczeniom – dodał bezpośrednią władzę nad Księstwem Monako . [33]19 października 1940 r. Mussolini w liście do Hitlera stwierdził, że nadszedł czas, aby ustanowić metropolitalną i kolonialną fizjonomię Francji jutra, redukując ją do proporcji, które uniemożliwiłyby jej ponowne marzenie o ekspansji i hegemonii. . 850 000 Włochów, którzy stanowili największą masę obcokrajowców, powiedział Duce, zostanie repatriowanych w sumie co najmniej 500 000 rocznie. [34]

Nabytki terytorialne Włoch i Niemiec pozbawiłyby Francję kolejnych czterech milionów mieszkańców. Traktat pokojowy zredukowałby Francję do stanu z 34-35 milionami mieszkańców, z tendencją do dalszego zmniejszania się. [35] Jeśli chodzi o przejęcia metropolitalne i kolonialne, dodał: „Ograniczają się one do Nicei , Korsyki i Tunezji . Somalii nie liczę , bo to klasyczna pustynia”. [36] Wśród licznych planów rozczłonkowania Francji metropolitalnej jeden z najbardziej kompletnych i szczegółowych został opracowany w 1942 r. przez włoską komisję rozejmu z Francją (CIAF). [37]Zaproponowała Plan A i Plan B, które rozwinęły się przy założeniu, że okupacja wojskowa nadal będzie fazą przejściową do czasu zwycięstwa.

Plan A, czyli „projekt maksymalnej okupacji Francji kontynentalnej aż do Rodanu i Korsyki”, był również nazywany „generał gubernatorstwa”. Przewidywał reżim okupacji wojskowej, z nienaruszonymi suwerennymi prawami, z wyjątkiem Nicei i Korsyki, gdzie Włosi osiedliliby się „mocno w zwojach organizacji obywatelskiej”. [37]Ustawodawstwo francuskie pozostałoby w mocy, ale wszystkie przepisy sprzeczne z interesami włoskimi zostałyby zawieszone. Ustawodawstwo nadzwyczajne zostałoby wykonane na podstawie zawiadomień naczelnego dowódcy lub gubernatora, podczas gdy władze francuskie i urzędnicy cywilni zachowaliby sprawowanie swoich funkcji, z wyjątkiem zastąpienia potrzeb politycznych, wojskowych lub porządku publicznego. Prefektowie, ich szefowie gabinetów i podprefektowie zostaliby uniewinnieni, a podlegli urzędnicy i administratorzy gmin, wydziałów i innych pomniejszych organów lokalnych pozostawali w służbie. Struktura administracyjna składałaby się z gubernatora generalnego, nadinspektora spraw cywilnych, jedenastu gubernatorów prowincji, wspomaganych przez komisarzy cywilnych i komisarzy nadzwyczajnych oraz[38]

Plan B, czyli projekt „minimalny”, obejmujący „francuskie terytorium szachownicy alpejskiej podlegające roszczeniom narodowym oraz Korsykę”, czyli: Alpy Nadmorskie , księstwo Monako oraz teren górzysty obejmujący trzy departamenty, Alpy Dolne , Alpy Górne Alpy i Sabaudię [37] (głowy dolin Isère , Arc , Durance , Ubaye i okręgów Verdon , Albertville , San Giovanni di Moriana , Gap , Briançon , Barcelonnette , Digne) [39] . Miałaby stanowić prowincję zwaną Alpami Zachodnimi , liczącą 116 gmin i 76 000 mieszkańców, której stolicą byłby Briançon ( zitalianizowany w Brianzone ). [37]

W przypadku realizacji planu B, nadzorcy spraw cywilnych wprowadziliby włoski system prawny i zapewnili kadry administracji nowej prowincji Alp Zachodnich: prefekturę, podprefekturę i urzędy prowincjonalne (inżynieria lądowa, finanse, poczta, instrukcja). Na Korsyce generał natychmiast zamieniłby francuskich prefektów i wiceprefektów na komisarzy cywilnych, którzy mieliby zostać zainstalowani w Bastia , Corte , Sartene . Inni komisarze zostaliby wyznaczeni w Grasse , Barcelonnette oraz w dwóch dzielnicach Bourg-Saint-Maurice i Modane, zapewniając w ten sposób funkcjonowanie rozwiązanych władz lokalnych. 326 urzędników wystarczyłoby, aby ten plan zaczął funkcjonować. [39]

Notatka

  1. ^ Rodogno 2003 , s. 117-118 .
  2. ^ Rodogno 2003 , s. 118 .
  3. ^ ACS, A5G, ur. 405, prefektura Imperia do MSW, DGPS, prot. 05807, 18 czerwca 1941, Powrót ludności do Menton; Panicacci, włoska okupacja Menton ; Rainero , tom. 1, s. 117-118 i obj. 2, dok. 9 do pełnego tekstu obwieszczenia Duce z 30 lipca 1940 r.
  4. ^ Klaus Autbert Maier, Horst Rohde, Bernd Stegemann i Hans Umbreit (Militärgeschichtliches Forschungsamt) (red.), Niemcy i II wojna światowa , tom. 2: Początkowe podboje Niemiec w Europie , Londyn, Clarendon Press, 1990, s. 311.
  5. ^ ( FR ) Jean-Louis Panicacci, L'Occupation italienne , PU de Rennes, 2010, ISBN  978-2753511262 .
  6. ^ Rainero .
  7. ^ Rodogno 2003 , s. 32 .
  8. ^ Rochat , s. 376 .
  9. ^ abc Orlando . _ _
  10. ^ Rodogno 2003 , s. 123 .
  11. ^ USSME, N 1-11, Dzienniki historyczne, ur. 1099, 4. Armia. Na temat historii księstwa Monako w czasie II wojny światowej zob. ( FR ) Pierre Abramovici, Un rocher bien occupé , Paryż, Seuil, 2001, ISBN  978-2020372114 .
  12. ^ Rainero , tom. ja, s. 404 .
  13. ^ Rodogno 2003 , s. 267-268 .
  14. ^ Cecini .
  15. ^ Włoska okupacja Prowansji, Raport Brocchi. Luty-marzec 1945 ( PDF ), w MemoriaWeb - Kwartalnik z Archiwum Historycznego Senatu Republiki , 29 (Nowa seria), marzec 2020.
  16. ^ ARMIA KRÓLEWSKA 8 WRZEŚNIA 1943 r. na xoomer.virgilio.it . Źródło 13 czerwca 2022 .
  17. ^ Źródła niemieckie podają następujące dane: 58 722 więźniów, w tym 2733 oficerów. Zobacz Schreibera .
  18. ^ Rodogno 2003 , s. 430 .
  19. ^ Rodogno 2003 , s. 431 .
  20. ^ a b c Giorgio Bocca , Historia Włoch w wojnie faszystowskiej 1940-1943 , Historia Oscara, Mediolan, Mondadori, 1997, s. 414, ISBN 8804426993 .  
  21. ^ Giovanni Bastianini, Mężczyźni, rzeczy, fakty: wspomnienia ambasadora , Mediolan, Vitagliano, 1959.
  22. ^ Dziennik Luki Pietromarchiego, adnotacje z marca '43 , red. J. Rochlitz.
    „Duce zamówił dostawę”,
  23. ^ Matteo Sacchi, Oto niesamowita historia Żydów uratowanych przez armię włoską , w il Giornale , 26 stycznia 2011. Źródło 13 czerwca 2022 .
  24. ^ Arrigo Petacco , Nasza wojna 1940-1945. Wojenna przygoda kłamstwa i prawdy , seria Le scie, Mediolan, Mondadori, 1996, s. 216.
  25. ^ Która w latach 1940-1944 podlegała Militärverwaltung w Belgien und Nordfrankreich ( administracja wojskowa w Belgii i północnej Francji ) przez Niemcy.
  26. ^ Max Polo, w Fakty o wojnie bez powodzenia , s. 124 .
  27. ^ a b c d atlantyckie okręty podwodne Betasom , na Storiain.net (archiwum od oryginału w dniu 16 kwietnia 2013 r.) .
  28. ^ Max Polo, w Faktach broni nieszczęsnej wojny , tom. 1, Genewa, Ferni, 1974, s. 101-182.
  29. ^ Ghetti , s. 250-251 , tom. II.
  30. ^ Ghetti , s. 300-323 .
  31. ^ Królewski okręt podwodny "Galileo Ferraris" - Historia , na smgferraris.com . Pobrano 12 kwietnia 2009 (zarchiwizowane z oryginału 2 marca 2010) .
  32. ^ Getti , s. 34 .
  33. ^ Rodogno 2003 , s. 119 .
  34. ^ Rodogno 2003 , s. 120 .
  35. ^ DDI, ser. IX, 1939-43, t. 5, dok. 753, szef rządu Mussoliniego do kanclerza Rzeszy Hitlera, Rocca delle Caminate 19 października 1940 r.
  36. ^ Dyrektywy potwierdzone przez Mussoliniego w Anfuso, w DDI, ser. IX, 1939-43, t. 7, dok. 79, 9 maja 1941 roku,
  37. ^ a b c d ( EN ) Davide Rodogno, Europejskie imperium faszyzmu: okupacja włoska podczas II wojny światowej , Cambridge University Press , 2006, s. 89-92 , ISBN  0-521-84515-7 .
  38. ^ Rodogno 2003 , s. 121 .
  39. ^ a b Rodogno 2003 , s. 122 .

Bibliografia

  • Giovanni Cecini , Włoska okupacja Prowansji (listopad 1942-wrzesień 1943) , w : Drugie Risorgimento Włoch , przyp. 3, 2005, s. 7-42.
  • Walter Ghetti, Historia włoskiej marynarki wojennej w II wojnie światowej , t. II, Rzym, De Vecchi, 1974.
  • ( FR ) Diane Grillère, L'occupation italienne en France od 1940 do 1943. Administracja, souveraineté, rywalizacja w Diacronie. Studia nad historią współczesną , t. 3, nie. 4, 2010.
  • Salvatore Orlando, Obecność i rola 4 Armii Włoskiej w południowej Francji przed i po 8 września 1943 r. ( DOC ), Rzym, Biuro Historyczne Sztabu Generalnego Armii Włoskiej (archiwum z oryginalnego adresu URL 5 czerwca 2020 r.) . .
  • Romain H. Rainero, Mussolini i Pétain. Historia stosunków Włoch z Francją Vichy. (10 czerwca 1940 - 8 września 1943) , Mediolan, Marzorati, 1990.
  • Giorgio Rochat , Wojny włoskie 1935-1943. Od imperium Etiopii do klęski , Turyn, Einaudi, 2005.
  • Davide Rodogno, Nowy porządek śródziemnomorski , Turyn, wyd. Bollati Boringhieri, 2003.
  • Domenico Schipsi, Włoska okupacja francuskich terytoriów metropolitalnych (1940-1943) , Rzym, Biuro Historyczne Sztabu Armii Włoskiej, 2007.
  • Gerhard Schreiber, Włoscy żołnierze internowani w obozach koncentracyjnych III Rzeszy. 1943-1945 , Rzym, Biuro Historyczne Sztabu Armii Włoskiej, 1992.

Powiązane przedmioty