Katedra San Giovanni in Laterano w Rzymie jest Matką i Głową wszystkich katolickich Kościołów Rzymu i świata [1]
Bazylika św. Piotra w Państwie Watykańskim jest największą bazyliką w Rzymie. Był gospodarzem dwóch soborów watykańskich, a także pogrzebów i proklamacji ostatnich papieży.
Franciszek jest obecnym papieżem

Kościół katolicki (od kościelnego łacińskiego catholicus , z kolei od starożytnej greki καθολικός , katholikós , „uniwersalny”, od starożytnej greki καθόλου , kath (') ólo , „jako całość, w sumie”, z kolei od κατά , katá , „Su, in” i ὅλος , holos , „all” [2] ) to Kościół chrześcijański , który uznaje prymat władzy biskupa Rzymu , jako następcy apostoła Piotra nadkatedra Rzymu . Jej wierni nazywani są chrześcijanami katolickimi.

Utworzona przez 24 Kościoły sui iuris , Kościół łaciński na Zachodzie i 23 Kościoły obrządku wschodniego [3] [4] , które pozostają w jedności z Papieżem , nazwa przypomina powszechność Kościoła opartego na przepowiadaniu Jezusa Chrystusa i jego Apostołów , składających się z „ Ludu Bożego ”, złożonego z kolei z „ wszystkich narodów ziemi[5] , o którym mówi się, że istnieje doskonale w wyraźnie zorganizowanym Kościele katolickim i we wspólnocie ochrzczonych . nie splamiony grzechami herezjilub apostazji ), nie zaprzeczając jednak, zwłaszcza od Soboru Watykańskiego II , obecności elementów prawdy w innych Kościołach chrześcijańskich oddzielonych od niego, w które wierzy zamiast prowadzić działalność ekumeniczną [6] i uznanie wartości duchowe obecne w innych religiach [7] .

Formuła łacińska subsistit in , używana przez Lumen gentium , była przedmiotem wielu interpretacji , a jej autentyczne znaczenie zostało następnie wyjaśnione w dialogu między Konferencją Episkopatu Hiszpanii a Kongregacją Nauki Wiary [8] [9] [10 ]. ] oraz w oświadczeniu Dominus Iesus . [11] Według statystyk, wśród Kościołów chrześcijańskich w 2007 roku miał największą liczbę wiernych na świecie, około 1,2 miliarda, z wysokim odsetkiem w Europie i obu Amerykach . [12]

Historia

Jeśli zwraca się uwagę przede wszystkim na rozwój instytucji cywilnych w Europie i na relacje Kościoła z nimi, to umownie wyróżnia się 4 fazy historii Kościoła:

Opis

Cechy

Nabożny obraz Jezusa Chrystusa , którego Kościół uważa za Oblubienicę

Główną cechą jest tzw. prymat św. Piotra lub Piotra, który w sposób zasadniczy go charakteryzuje od początków pierwszych wspólnot chrześcijańskich, które powstały po śmierci Jezusa Chrystusa. Konstytucja dogmatyczna o Kościele Lumen gentium Soboru Watykańskiego II stwierdza, że ​​„jedyny Kościół Chrystusowy , który w Credo Apostolskim, to jest Credo , wyznajemy jako jeden, święty, katolicki i apostolski, i że nasz Zbawiciel, według Jego zmartwychwstanie dało nakarmić Piotrowi (por. J 21,17 [13]), powierzając jemu i innym Apostołom rozpowszechnianie i kierownictwo w tym świecie, ustanowionym i zorganizowanym jako społeczeństwo, trwa on w Kościele katolickim, rządzonym przez następcę Piotra i przez biskupów pozostających z nim w jedności” ( Lumen gentium , n. 8).

W Ewangelii Mateusza znajduje się tak zwana „spowiedź Piotra”, czyli formalny akt, którym Chrystus, zgodnie z katolicką doktryną, nadał Apostołowi Szymonowi nowe imię „Kefas” (po aram. „skała”, skąd „Piotra”), stanowiąc tym samym Apostoła jako fundament, na którym zostanie zbudowana struktura Kościoła i powierzając mu „klucze Królestwa Niebieskiego” (co według języka rabinów oznaczałoby nadanie mu nieziemskich władzy), obdarzyłby „Księcia Apostołów” autentyczną i pełną władzę sądowniczą nad całym Kościołem, co zostało szczególnie potwierdzone podczas Soboru Watykańskiego I. Ta władza przypisuje następcom Apostoła Piotra na tronie rzymskim (Papieżom) tytuł „Wikariuszy Chrystusa”, czyli prawdziwych i właściwych przedstawicieli Boga na ziemi.

Kościół katolicki ustala jej rzeczywisty dzień narodzin już w poranek wielkanocny [14] , kiedy zmartwychwstały Chrystus objawił się kobietom i apostołom. Odkąd Apostołowie otrzymali Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy , wypełniło się misyjny nakaz Jezusa:

 Idźcie więc i czyńcie uczniami wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego, ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. (   Mt 28,19-20 , na laparola.net . )

Jego rozprzestrzenianie się było szybkie i ciągłe na wielu obszarach Cesarstwa Rzymskiego , nawet jeśli zostało uznane za legalne dopiero w IV wieku edyktem mediolańskim Konstantyna I. Jego zdolność do nawrócenia wynikała również z tego, że chciał manifestować swoją religię nie jako przekonanie związane wyłącznie z konkretnym narodem (np. żydowskim ), ale prezentować się jako eklezja , wspólnota wierzących otwarta dla wszystkich , niezależnie od przynależności do wszystkich. Wyrażenie „religii uniwersalnej”, jego nauczanie, dzięki któremu stał się interpretatorem naturalnego prawa moralnego, była i jest skierowana, poza podziałami na klasę, rasę, płeć [15] i naród, do wszystkich mężczyzn [16] .

Kościół katolicki istnieje w rzeczywistej formie w Kościele rządzonym przez biskupa Rzymu , papieża i wszystkich biskupów pozostających z nim w komunii; naucza, że ​​„Lud Boży, który pozostaje jeden i jedyny, musi rozciągać się na cały świat i na wszystkie wieki” i dlatego „Kościół katolicki […] dąży do rekapitulacji całej ludzkości […] w Chrystusie, Głowie w jedność Jego Ducha”. [17]

Katechizm Kościoła Katolickiego , Rocznik Papieski , Kodeks Prawa Kanonicznego i Kodeks Kanonów Kościołów Wschodnich gromadzą nauczanie i metody organizacji Kościoła Katolickiego.

Doktryna

Krucyfiks , obraz Jezusa cierpiącego na krzyżu , rozpowszechnił się w kościele łacińskim szczególnie po roku 1000 ( Croce di Lucca autorstwa Berlinghiero Berlinghieri , ok. 1230-1235)

Kościół katolicki potwierdza istnienie jednego Boga w trzech odrębnych i współistotnych osobach: Ojcu, Synu i Duchu Świętym, Stwórcy wszechświata oraz Dawcy życia i dobra. Człowiek, stworzony na obraz i podobieństwo Boga, jest obdarzony wolną wolą , czyli może wybierać między dobrem a złem . Bóg stopniowo objawiał się i ustanawiał przymierze najpierw z ludem Izraela , a następnie przez Izrael ze wszystkimi ludami, doprowadzając do pełnego wypełnienia przymierze w Jezusie Chrystusie Mesjaszu , Synu Bożym o tej samej naturze co Ojciec; W ten sposób wypełniłby Stare Prawo i przyniósł nowe Zbawieniewszystkim narodom nowym przymierzem.

Biblia w połączeniu z „Tradycją apostolską” jest źródłem „Objawienia”: obrazu Biblii Gutenberga , pierwszej drukowanej Biblii (opartej na tekście Wulgaty , Biblii przetłumaczonej na łacinę przez św. Hieronima w V wieku wiek)

Dzieło Jezusa Chrystusa trwa nadal w Kościele katolickim, kierowane przez Ducha Świętego i ustanowione przez Boga dla zbawienia wszystkich narodów.

Misja Kościoła urzeczywistnia się poprzez nauczanie , modlitwę, liturgię i sprawowanie sakramentów , przez które Bóg ofiarowuje łaskę jako dar . Objawienie przekazywane jest, według Kościoła katolickiego, za pośrednictwem Pisma Świętego i Tradycji [18] . Ze względu na rozwój i wykładnię doktryny miarodajne są kanony 21 soborów ekumenicznych , z których siedem pierwszych jest wspólnych z Kościołami wschodnimi oraz pismami Ojców Kościoła i Magisterium zwyczajnego, z którymi papież uczy jakości następcy Piotra.

Współczesną syntezę całej katolickiej doktryny można znaleźć w Katechizmie Kościoła Katolickiego , którego najnowsza wersja została sporządzona w 1992 roku za papieża Jana Pawła II przez komisję kierowaną przez kardynała Josepha Ratzingera, papieża Benedykta XVI od 2005 roku . W 2005 roku zostało opublikowane Kompendium Katechizmu , zawierające formułę pytań i odpowiedzi dla lepszego zrozumienia. Wiara katolicka jest skondensowana w apostolskim symbolu , który podsumowuje główne prawdy jej wyznania.

Liturgia

Ikona szkła powiększającego mgx2.svgTen sam temat szczegółowo: Sakrament i Liturgia Godzin .
Celebracja eucharystyczna

Liturgia jest publicznym kultem Kościoła . Składa się z sakramentów i modlitwy publicznej , zgodnie ze świętami roku liturgicznego . Formy te bardzo się różniły na przestrzeni wieków i aż do lat sześćdziesiątych XX wieku w kościołach katolickich obrządku rzymskiego i ambrozjańskiego obchodzono ją tylko po łacinie , dlatego też zachodni Kościół katolicki nazywano także Kościołem łacińskim. Oprócz rytu rzymskiego, zdecydowanie najbardziej rozpowszechnionego, istnieją jeszcze inne ryty łacińskie, zachowane na niektórych obszarach:

Liturgia różni się w zależności od obrzędów i rodzin liturgicznych : najbardziej rozpowszechniony, zwłaszcza na Zachodzie, jest ryt rzymski , który jest również najbardziej popularny we Włoszech .

Kościół katolicki sprawuje Eucharystię lub (świętą) mszę, zwłaszcza w niedziele i inne święta, jako uroczystą i świąteczną celebrację „zmartwychwstania Chrystusa , uważaną za bezpośrednią konsekwencję Jego ofiary na Kalwarii. Msze w dni powszednie odprawiane są codziennie z wyjątkiem Wielkiego Piątku i Wielkiej Soboty ( dni liturgicznych ).

Kolejnym filarem modlitwy liturgicznej jest Liturgia Godzin (lub oficjum), która polega na „konsekracji” godzin kanonicznych w ciągu dnia i nocy. Główne godziny to Jutrznia i Nieszpory , modlitwy poranne i wieczorne. Modlitwy składają się głównie z psalmów . Można dodać od jednego do trzech pośrednich okresów modlitwy (trzeci, szósty i dziewiąty) oraz kolejną modlitwę po zachodzie słońca ( kompleta ), a także inny zmienny okres poświęcony głównie czytaniom Biblii i Ojcom Kościoła . Jeśli chodzi o masęliturgia godzin stała się inspiracją dla ważnych kompozycji muzycznych , od chorału gregoriańskiego , przez polifonię , aż po złożone orkiestracje epoki baroku .

Ryt rzymski jest zdecydowanie najbardziej rozpowszechniony w Kościele katolickim.

W 2007 roku Papież Benedykt XVI ustanowił [19] , że dla Mszy istnieją dwa zastosowania rytu rzymskiego: Mszału Rzymskiego ogłoszonego przez Pawła VI („zwykłe wyrażenie” rytu) oraz Mszału Rzymskiego wydanego przez Jana XXIII promulgowane przez Piusa V („nadzwyczajne wyrażenie” tego samego rytu). W 2021 roku papież Franciszek ustanowił zamiast rytu rzymskiego tylko jedno wyrażenie: „Księgi liturgiczne ogłoszone przez Świętych Papieży Pawła VI i Jana Pawła II, zgodnie z dekretami Soboru Watykańskiego II, są jedynym wyrazem lex orandi rytu rzymskiego”. [20]

kult maryjny

Matki Bożej , często postrzeganej jako obraz Kościoła, który sam w sobie strzeże Jezusa [21]

Kościół katolicki był także pierwszym i największym ośrodkiem kultu Maryi , Matki Jezusa.Kult Maryi jest obecny w liturgii Kościoła od samego początku, zarówno jako przedmiot kultu sam w sobie, jak i bardzo potężny element wstawiennictwa u Jezusa Chrystusa. Poza tym Maria jest również postrzegana jako wzór naśladowania. [22]

Z historycznego punktu widzenia jego dzieło pośrednictwa między ludzkością a Chrystusem tłumaczy się nałożeniem na krzyż, które otrzymał od Jezusa, kiedy to zostało „dane” ludziom, aby czuli się bliżej Niego. Zwłaszcza po wniebowstąpieniu Jezusa Maryja pozostała punktem odniesienia dla nowo narodzonej wspólnoty wierzących, zachowując jedność w obliczu nowych wyzwań i potencjalnych niezgodności, które charakteryzowały pierwszą erę chrześcijaństwa. Kult do Najświętszej Maryi Panny wzrastał, aż osiągnął znaczące rozpowszechnienie po Soborze Efeskim ( 431 ), który oficjalnie uznał ją za „Matkę Bożą” ( Theotókos ).

W adhortacji Marialis Cultus papieża Pawła VI z 1974 r. wskazuje się na kult maryjny: musi czerpać jak najwięcej z Pisma Świętego , musi być umieszczony w rocznym cyklu liturgii kościelnych, ma charakter ekumeniczny orientacji (mającej na celu promowanie jedności chrześcijan) i patrzy na Maryję jako wzór dziewicy, matki i oblubienicy. W adhortacji znajdują się również opisy i sugestie dotyczące odmawiania Różańca Świętego , jednego z głównych ćwiczeń, poprzez które Kościół manifestuje swoje nabożeństwo do Maryi; Jan Paweł II powrócił do Różańcaz listem apostolskim Rosarium Virginis Mariae z 2002 r . , aby dodać do piętnastu tradycyjnych tajemnic radości, bólu i chwały pięć „tajemnic światła” dotyczących życia publicznego Jezusa ( chrzest , wesele w Kanie , głoszenie o Królestwie , Przemienienie , Ustanowienie Eucharystii ) . Jan Paweł II w 1986 r. wydał także nowy mszał , w którym znalazły się msze poświęcone Najświętszej Maryi Pannie.

Relacje z innymi wyznaniami chrześcijańskimi

Spośród 21 soborów ekumenicznych uznanych przez Kościół katolicki, siedem pierwszych jest akceptowanych przez Kościoły prawosławne tradycji bizantyjskiej, rodzina „przedchalcedońskich” Kościołów prawosławnych uznaje pierwsze trzy, a chrześcijan tradycji nestoriańskiej tylko dwa pierwsze. .

Dialog wykazał, że chociaż separacja nastąpiła wiele wieków temu, różnice doktrynalne częściej dotyczą formuł i rytuałów niż elementów merytorycznych.

Symbolem jest Wspólna Deklaracja Chrystologiczna między Kościołem Katolickim a Wschodnim Kościołem Asyryjskim [23] podpisana przez „Jego Świątobliwość Papieża Jana Pawła II , Biskupa Rzymu i Papieża Kościoła Katolickiego oraz Mar Dinkhę IV , Patriarchę Wschodniego Kościoła Asyryjskiego ” 11 listopada 1994 .

Różnica między tymi dwoma Kościołami dotyczy starożytnych kwestii, takich jak spór o zasadność wyrażenia „Matka Boża” lub „Matka Chrystusa” w odniesieniu do Maryi, która pojawiła się na soborze w Efezie w 431 roku. Podczas gdy tradycja Kościoła katolickiego używa obu wyrażeń, Kościół asyryjski nazywa Maryję „Matką Chrystusa, naszego Boga i Zbawiciela”. Deklaracja stwierdza, że ​​oba Kościoły uznają zarówno ludzką, jak i boską naturę Jezusa i że „obaj uznajemy słuszność i poprawność tych wyrazów tej samej wiary i szanujemy preferencje każdego Kościoła w jego życiu liturgicznym”.

Główne kontrowersje dotyczą uznania prymatu papieskiego i obawy, że unia kościelna spowoduje wchłonięcie mniejszych Kościołów przez większą liczebnie łacińską część Kościoła katolickiego oraz odłożenie lub porzucenie starożytnego i bogatego dziedzictwa teologicznego, liturgicznego i kulturalny. Ponadto kontrowersje dotyczą kultu i adoracji konsekrowanego chleba, kultu świętych i Madonny.

Marcin Luter , niemiecki teolog, który zainicjował schizmę protestancką

Istnieją znacznie większe różnice z doktrynami Kościołów reformowanych , które katolicy uważają za zerwanie z tradycją przeszłości, podczas gdy oni ze swojej strony uważają, że Rzym zerwał z naukami apostołów , wywodzącymi się z Nowego Testamentu . Jednak nawet z tymi Kościołami dialog rozpoczął się przynajmniej od Soboru Watykańskiego II, podczas gdy pewne różnice zostały złagodzone przez uproszczenie obrzędu Mszy, rozpowszechnianie Biblii , wspólne badania historyczne.

Od 2009 roku Kościół katolicki, konstytucją apostolską Anglicanorum coetibus podpisaną przez Benedykta XVI , otworzył swoje drzwi dla wiernych Kościoła anglikańskiego pragnących wejść w komunię z Rzymem , tworząc ordynariaty personalne, które chronią dziedzictwo liturgiczne i duchowe Kościoła anglikańskiego. Ta otwartość została zinterpretowana przez większość jako próba przywrócenia jedności z anglikańskimi tradycjonalistami, którzy uciekli z Kościoła anglikańskiego, jako dysydentami w sprawie otwarcia kapłaństwa dla kobiet i w innych kontrowersyjnych kwestiach. [24]

Zasoby ekonomiczne

Konieczne jest rozróżnienie między Państwem Watykańskim a poszczególnymi Kościołami lokalnymi, których biskupi są zwykle zorganizowani w synodach Kościołów Wschodnich, w Konferencjach Episkopatów obrządku łacińskiego iw podobnych organach.

Państwem Watykańskim zarządza Prefektura Spraw Gospodarczych , która zajmuje się zarządzaniem finansami najmniejszego suwerennego państwa na świecie.

Głównymi źródłami dochodu są:

Krajowe Konferencje Biskupów samodzielnie zarządzają budżetem Kościoła w różnych krajach, pobierając dary od wiernych, aw niektórych krajach korzystając z funduszy państwowych. We Włoszech , zgodnie z konkordatem z 1984 r ., każdy obywatel może zdecydować się na zapłacenie 8 tys . Umowy państwowe, które przewidują tę formę finansowania. [27] [28] .

Składka w wysokości 8 tys. nie jest wykorzystywana do finansowania Państwa Watykańskiego, ale jest wykorzystywana na wsparcie duchowieństwa oraz na cele kultu i wydatki charytatywne Konferencji Episkopatu Włoch, z których dostępne jest konto i dystrybucja. [29] Ponadto przepisy podatkowe przewidują obecnie ulgi (takie jak zwolnienie z podatku ICI, obniżka o 50% IRES, ulgi IRAP) dla instytucji religijnych, szpitalnych i edukacyjnych, w tym zależnych od Kościoła katolickiego. Ponadto istnieją szczególne sytuacje korzyści ze względu na eksterytorialność niektórych aktywów Watykanu. Wiele dochodów Stolicy Apostolskiej jest przekazywanych ludności potrzebującej pomocy za pośrednictwemRada Papieska Cor unum [30] .

Wartość majątku nieruchomościowego Kościoła katolickiego na całym świecie wynosi około 2000 miliardów euro. We Włoszech szacuje się, że około 15% całkowitej wartości nieruchomości należy do Kościoła katolickiego. [31] [32] [33]

Krytyka

Ikona szkła powiększającego mgx2.svgTen sam temat szczegółowo: Krytyka Kościoła Katolickiego .

Na przestrzeni wieków Kościół katolicki był oskarżany w różny sposób, zarówno z religijnego, jak i politycznego punktu widzenia [34] . W pierwszych wiekach chrześcijaństwa oskarżenia pochodziły z kręgów ludowych tradycyjnej religii grecko-rzymskiej, o dzieciobójstwo i kazirodztwo ; w średniowieczu , wywodzący się z grup pauperystycznych , porzucił opcję Jezusa na rzecz ubogich; z protestantyzmem , o wypaczeniu czystych doktryn starożytności i Biblii (ośrodek działalności reformatorów); wraz z oświeceniem i pozytywizmem pojawiły się oskarżenia o:obskurantyzm , to znaczy chcieć powstrzymać triumf najpierw rozumu, a potem nauki, którego przykładem są instytucje i epizody, takie jak inkwizycja , proces Galileo Galilei i Giordano Bruno . Rosyjski komunista Trocki , cytując angielskiego liberała Lloyda George'a , określił Kościół Rzymski jako „potężną potęgę konserwatyzmu”. Kościół katolicki został oskarżony, nawet przez nazistów, o bycie organizacją homoseksualną [35], zwłaszcza w odniesieniu do życia monastycznego; natomiast od drugiej połowy XX wieku wśród najczęstszych oskarżeń są te, które dotyczą historii związków z judaizmem , homofobii i męskiego szowinizmu w instytucjach katolickich.

Niedawno odkrycie aktów pedofilii popełnionych przez niektórych homoseksualnych duchownych doprowadziło do wybuchu skandalu księży pedofilów w Stanach Zjednoczonych , a także we Włoszech. [36]

Papież Jan Paweł II publicznie przyznał, że zarówno wśród wiernych świeckich, jak i wśród duchowieństwa (w tym biskupów i papieży) byli członkowie, którzy byli winni i prosili Boga i ludzi o przebaczenie grzechów „dzieci i córek Kościoła ”, zarówno w odniesieniu do działań, jak i zaniechań. 12 lipca 2008 r., przy okazji wyjazdu apostolskiego do Australii, tym, którzy pytali go o przeprosiny, Benedykt XVI odpowiedział [37] :

„Zrobimy wszystko, co możliwe, aby wyjaśnić, czym jest nauczanie Kościoła i pomóc w edukacji, przygotowaniu do kapłaństwa, w informacji oraz zrobimy wszystko, co możliwe, aby uzdrowić i pojednać ofiary. Myślę, że to jest podstawowe znaczenie „przeprosić”. Myślę, że treść formuły jest lepsza i ważniejsza i myślę, że treść powinna wyjaśniać, czego nam brakowało w zachowaniu, co musimy teraz zrobić, jak zapobiegać i jak leczyć i pogodzić.”

20 lipca następnego roku papież odprawił mszę świętą z grupą ofiar, których smutne wydarzenia następnie uważnie wysłuchał. [38] Również z okazji Mszy Świętej na zakończenie Roku Kapłańskiego 11 czerwca 2010 r. Papież Benedykt XVI ponownie przeprosił ofiary [39] :

„My również uporczywie prosimy Boga i zaangażowanych osób o przebaczenie, jednocześnie zamierzając obiecać, że zrobimy wszystko, co możliwe, aby takie nadużycie nigdy więcej się nie powtórzyło”

Wreszcie powracają krytyki dotyczące stosunków między niektórymi państwami a Kościołem rzymskim: w szczególności istnieją wątki kulturowe, ideologiczne i polityczne, które kwestionują wpływ wywierany przez hierarchie katolickie na rządy różnych krajów w wyborach etycznych - porządek moralny. Z tych wątków Kościół katolicki, podobnie jak wszystkie stowarzyszenia pro-life lub inne wyznania religijne, jest uważany za przeszkodę dla niektórych badań naukowych, takich jak te, które wymagają wykorzystania embrionów do uzyskania embrionalnych komórek macierzystych oraz rozważenia pewnych wyborów, takich jak: prawa obywatelskie o istotnym znaczeniu etycznym, takie jak rozwód , dobrowolne przerwanie ciąży , małżeństwa osób tej samej płci ,adopcja przez pary tej samej płci i stosowanie/rozpowszechnianie metod antykoncepcji . Inne Kościoły chrześcijańskie (takie jak niektóre kościoły protestanckie), we Włoszech iw innych krajach, mają odmienną wizję niektórych z tych punktów, a także rozdziału między państwem a wyznaniami religijnymi („ świeckość państwa ”).

Wyznanie Kościół Katolicki

Aby zrozumieć nazwę „Kościół Katolicki”, należy najpierw wyjaśnić, co oznacza „Katolicki”.

Termin katolik

Istnieją trzy główne znaczenia terminu „katolik”: etymologiczny, wyznaniowy, teologiczny.

  • Etymologicznie termin „katolik” pochodzi od greckiego καθολικός , co właściwie oznacza „kompletny”, „wszyscy razem”. Takie jest pierwsze znaczenie tego terminu, tak jak zostało to wyraźnie sformułowane w Credo Nicejskim : „Wierzę w jeden, święty, katolicki , apostolski Kościół...”. Dzięki temu wszyscy chrześcijanie wierzą, że Kościół jest „powszechny” , to znaczy powołany przez swego założyciela do powszechnego szerzenia orędzia.
  • Wraz z podziałami w pierwotnym Kościele chrześcijańskim, które miały miejsce już w pierwszych wiekach, a następnie pogłębiły się wraz z oddzieleniem od chrześcijańskiego Wschodu (1054) i reformacją protestancką w XVI wieku, termin „katolik” nabrał „ konfesyjny” oznaczający, aby wskazać tę część Kościoła chrześcijańskiego, która jest wierna Biskupowi i Papieżowi Rzymu i która uznaje w nim najwyższą władzę Kościoła.
  • Nie oznacza to, że wiele wyznań chrześcijańskich używa terminu „katolicki” w odniesieniu do siebie w stosunku do Kościoła powszechnego, nadając temu terminowi różne znaczenia teologiczne.

Termin ten pojawia się po raz pierwszy u Ignacego z Antiochii (I wiek), który zwraca się do wspólnoty Smyrny: „Gdzie jest Jezus Chrystus, tam jest Kościół katolicki” ( Ad Smyrnaeos , 8).

Historia nazwy Kościół katolicki

W starożytności Kościół katolicki oznaczał wszystkich chrześcijan, których doktryna była uważana za prawosławną; Augustyn z Hippony napisał w 397 o niektórych Kościołach, które uważał za heretyków [40] :

„[…] ta sama nazwa Cattolica, którą nie bez powodu tylko ten Kościół uzyskał pośród bardzo licznych herezji, za które, choć wszyscy heretycy chcą nazywać się katolikami, to jednak jeśli zapytać jakiegoś cudzoziemca gdzie jednoczy się katolika, żaden z heretyków nie ma czelności, by pokazać swoją bazylikę lub swój dom”.

( Augustyn z Hippony , Przeciw literze Mani , werset 4 )

Aż do roku 1000 , przed schizmą wschodnią ( 1054 ), cały Kościół wschodni i zachodni utożsamiano z terminem Kościół katolicki, a przed reformacją protestancką termin „katolik” nie przybierał również znaczenia wyznaniowego, jakie miał nad soborem . Trydenckie , które można uznać za wydarzenie, które ukształtowało współczesną fizjonomię Kościoła, także w odniesieniu do innych wyznań chrześcijańskich.

Dziś tak naprawdę wszystkie Kościoły chrześcijańskie, które uznają symbol nicejsko-konstantynopolitański, wyznają, że są częścią jednego, świętego, katolickiego i apostolskiego Kościoła , nie mając przez to na myśli Kościoła katolickiego jako wyznania. Konsekwencją obecnego znaczenia terminu „ katolicki ” jest to, że niektóre kościoły protestanckie preferują dykcję Kościoła powszechnego i dodają atrybut rzymski do dykcji Kościoła katolickiego.

Użycie denominacji rzymskiej

Kościół katolicki został uznany za rzymski ze względu na jednolity i dyrektywny wymiar Kościoła rzymskiego dla wszystkich Kościołów partykularnych, które tworzą ogólnie rozumiany Kościół katolicki. Innymi słowy, został nazwany „rzymskokatolickim”, ponieważ został pomyślany jako fundament wymiaru kościelnego, w którym objawił się jako matka i nauczycielka Kościołów partykularnych.

Po drugie, zatem nazwa Kościół rzymskokatolicki pojawia się w zdefiniowanym i utrwalonym języku eklezjalnym samego Kościoła rzymskiego także w celu utożsamienia Kościoła katolickiego w jego stosunku do odrębnych Kościołów. W ten sposób termin Kościół rzymskokatolicki rozprzestrzenia się dalej po podziałach spowodowanych nierozwiązanymi schizmami w strukturze wielkiego Kościoła poprzedniego tysiąclecia, również po to, aby potwierdzić sens i kierunek jedności, który należy ponownie odkryć.

Kopuła Bazyliki Św. Piotra , jeden z symboli Kościoła Rzymskiego

Ostatnio rozprzestrzenił się również anglicyzm Kościoła rzymskokatolickiego , wywodzący się z angielskiego Kościoła rzymskokatolickiego . Nazewnictwo to miało pierwotnie znaczenie polemiczne i było pomyślane jako oksymoron deklarujący geograficzne ograniczenie roszczenia Kościoła katolickiego do powszechności, a także analogiczny do geograficznej nazwy niektórych protestanckich kościołów państwowych. W rzeczywistości termin ten jest niedoceniany, ponieważ Kościół rzymskokatolicki tworzy Kościół Rzymski wraz ze wszystkimi Kościołami partykularnymi, wschodnimi i zachodnimi.

Oxford English Dictionary , autorytet w dziedzinie języka angielskiego , podał następujące wyjaśnienie wyrażenia „rzymskokatolicki” w jego protestanckim kontekście kulturowym, w jego wersji z początku XX wieku [41] :

„Wydaje się, że użycie tego złożonego terminu w miejsce Romano, Romanista lub Romista, które nabrało obraźliwego znaczenia, pojawiło się na początku XVII wieku . Ze względów dyplomatycznych był używany w negocjacjach z hiszpańskim Match ( 1618-1624 ) i pojawia się w związanych z nim formalnych dokumentach drukowanych przez Rushwortha (I, 85-89). Po tej dacie został ogólnie przyjęty jako termin niekontrowersyjny i został prawnie uznany nawet w oficjalnych oznaczeniach, chociaż w powszechnym użyciu pojedynczy termin „katolik” jest używany bardzo często”.

( New Oxford Dict., VIII, 766 )

Użycie anglikańskiej reinterpretacji terminu „katolicy rzymscy” w rzeczywistości ma starsze pochodzenie; pisarz sympatii purytańskich, Percival Wiburn , wielokrotnie używał terminu „ katolik ” w swoim artykule Checke or Reproofe of M. Howlet (w odpowiedzi na jezuitę , który pisał pod pseudonimem Howlet); pisał na przykład „wy katolicy, którzy prosicie o tolerancję” (s. 140), „parlous dylemat czy streicht, w który zostaliście wprowadzeni katolicy rzymscy” (s. 44).

Robert Crowley , anglikanin, w swojej książce A Deliberat Answere , opublikowanej w 1588 roku, choć najlepiej przyjmując terminy takie jak „Romist Catholics” lub „Papist Catholics”, napisał również w tym względzie: „ którzy wędrują z rzymskimi katolikami w niepewnych hypatach Papieskie wymysły ” (s. 86).

Inne podobne pisma datowane na okres krótko po reformacji protestanckiej pokazują, jak terminy takie jak „rzymski” były używane zamiennie z terminem „papist” przez protestantów, którzy odrzucali używanie terminu „katolicki” do definiowania tylko chrześcijan uznających autorytet. Papież.

Jednak niektóre Kościoły chrześcijańskie używają nazwy Kościół katolicki także w oficjalnych przemówieniach i w podpisanych przez siebie dokumentach, np. w dokumentach pisanych wspólnie przez Kościół Katolicki i Światową Federację Kościołów Luterańskich [42] oraz we „Wspólnych deklaracjach chrystologicznych wśród Kościół katolicki i Kościół wschodni asyryjski[43] .

Inne Kościoły Katolickie

Wiele innych kościołów chrześcijańskich określa się jako „Kościół katolicki” lub jego część, w tym Wschodni Kościół Prawosławny , Zachodni Kościół Prawosławny, Kościoły anglikańskie , Tradycjonalistyczny Kościół Katolicki i inne kościoły chrześcijańskie.

Wśród nich jest Kościół starokatolicki , który uznając prymat papieża jako następcy Piotra, nie uznaje jego nieomylności i dlatego nie jest w pełnej komunii z Rzymem. Kościoły starokatolickie faktycznie odłączyły się od Rzymu po I Soborze Watykańskim .

Należy również policzyć katolickie wspólnoty sprzeciwiające się Stolicy Apostolskiej, takie jak Bractwo Kapłańskie św. Piusa X , które odnosi się do katolickiego dziedzictwa liturgicznego i teologicznego Kościoła aż do Soboru Watykańskiego II.

Inne definicje

Aby wskazać jeden lub drugi aspekt swojej własnej doktryny, Kościół Katolicki podaje sobie również inne niewyczerpujące definicje, takie jak określenia Mistyczne Ciało Chrystusa , Lud Boży , Powszechny Sakrament Zbawienia (por. Katechizm Kościoła Katolickiego , 748-810).

Organizacja kościelna

Podziały terytorialne

Kościół katolicki tworzą wszyscy ochrzczeni iz punktu widzenia terytorialnego dzieli się na diecezje w Kościele łacińskim i eparchie w Kościołach wschodnich .

Pod koniec 2011 r. liczba okręgów kościelnych wynosiła 2966 ( Rocznik Papieski 2012). [44] Diecezje są otoczone przez inne formy Kościoła partykularnego, takie jak prałatury (zarówno terytorialne , jak i personalne ), ordynariaty czy administracje apostolskie .

Diecezje, a zwykle także inne okręgi, powierza się biskupowi ( eparchii dla eparchii), którego uważa się za następcę Apostołów . Na czele Kolegium Biskupów stoi biskup Rzymu, papież , uważany za następcę apostoła Piotra .

Każda diecezja jest podzielona na parafie prowadzone przez proboszcza lub administratora parafii . Wraz z Soborem Trydenckim ( XVI w. ) duże znaczenie nadano także parafiom wiejskim, podczas gdy starsze kościoły parafialne , skupiska wsi wokół największego ośrodka obszaru, wyznaczały podział diecezji.

Kościoły i obrzędy katolickie

Ikona szkła powiększającego mgx2.svgTen sam temat szczegółowo: Kościół partykularny , Diecezja i Kościół sui iuris .
Patriarcha Elias Boutros Hoayek i biskupi Kościoła maronickiego zebrani w Rzymie, 1906

Kościół katolicki tworzą wspólnota różnych Kościołów sui iuris (wyróżniających się formami kultu liturgicznego i pobożności ludowej, dyscypliną sakramentalną i kanoniczną, terminologią i tradycją teologiczną):

W przeciwieństwie do „rodzin” lub „federacji” Kościołów utworzonych przez wzajemne uznawanie odrębnych organów kościelnych, Kościół katolicki uważa się za jeden Kościół ucieleśniony w wielu kościołach lokalnych lub partykularnych, jako „rzeczywistość ontologicznie i czasowo przed- istniejąca dla każdego kościoła konkretna jednostka”. [46]

Kościół katolicki uznaje wielkie znaczenie Kościołów partykularnych, których znaczenie teologiczne zostało podkreślone przez Sobór Watykański II; termin Kościół partykularny ma dwa różne zastosowania:

  • może odnosić się do diecezji , którą w Dekrecie o duszpasterstwie biskupów Christus Dominus określa się jako: „część Ludu Bożego powierzona opiece duszpasterskiej biskupa, wspomagana przez jego prezbiterium, aby poprzez przylgnięcie do swego pasterza, a przez niego zgromadzonego w Duchu Świętym przez Ewangelię i Eucharystię, stanowi Kościół partykularny, w którym jest obecny i działa Kościół Chrystusowy, jeden, święty, katolicki i apostolski”; [47]
  • lub do kościoła sui iuris , który różni się większą autonomią, jak uznał Sobór Watykański II w dekrecie o katolickich kościołach wschodnich Orientalium Ecclesiarum [48] , który uznaje poszczególne Kościoły lub obrządki .

Okręgi kościelne

Istnieją następujące okręgi kościelne:

Święty Zakon

Księża katoliccy w Rzymie

Katolicka struktura kościelna jest zorganizowana według trzech stopni sakramentu święceń . W rosnącej kolejności pełni są to:

  • Diakon współpracuje z biskupem i prezbiterami w sposobie posługi.

Te zakony (w przeszłości wraz z niższymi ) stanowią duchowieństwo jako całość ;

  • Prezbiter (lub kapłan lub kapłan) współpracuje z biskupem jako jego zastępca;
  • Biskup , reprezentujący sukcesję apostołów .

Tym, którzy otrzymali sakrament święceń, można wówczas nadać inne tytuły i urzędy, które nie mają wartości sakramentalnej, ale honorowe lub nieodłączne od urzędu, takie jak np.: kardynał , arcybiskup, prałat. To samo można powiedzieć o papieżu, który z sakramentalnego punktu widzenia jest biskupem.

Trzy stopnie święceń odpowiadają różnym munera , to znaczy władzom w zakresie celebracji, władzy rządzenia i głoszenia Ewangelii.

Diakon pełni wybitne funkcje posługiwania w posłudze ołtarza, słowa i miłości. Może sprawować sakrament chrztu i małżeństwa oraz sakramentaliów takich jak błogosławieństwo czy obrzęd pogrzebu.

Prezbiter współpracuje w posłudze biskupa i przejmuje pewne uprawnienia, takie jak sprawowanie sakramentów (z wyłączeniem święceń i bierzmowania), sakramenty, przewodniczenie celebracji liturgicznej, głoszenie słowa i władza rządzenia według wskazań nadany przez biskupa. Wśród nich najczęstsza jest odpowiedzialność parafii.

Wreszcie biskup ma pełnię święceń. Sam udziela wszystkich sakramentów i sakramentaliów lub może delegować innych biskupów lub prezbiterów, jak w przypadku bierzmowania lub egzorcyzmu .

Tata

Ikona szkła powiększającego mgx2.svgTen sam temat szczegółowo: Papież , Prymat Piotrowy i Prymat Papieski .
Święty Piotr , uważany przez Kościół katolicki za pierwszego papieża, na portrecie autorstwa Rubens

Kościół katolicki potwierdza, że ​​Jezus dał apostołowi Piotrowi najwyższą władzę nad całą wspólnotą swoich uczniów : zgodnie z katolicką interpretacją, Chrystus nadał Piotrowi w pobliżu Cezarei Filipowej prymat nad innymi apostołami i całym Kościołem ( Mt 16,13- 20 [49] ) i potwierdził go po zmartwychwstaniu w objawieniu nad jeziorem Tyberiady ( J 21,15-19 [50] ).

Kontekstem pierwszego epizodu jest pytanie Jezusa do uczniów o swoją tożsamość. Na odpowiedź Piotra „Ty jesteś Mesjasz , Syn Boga żywego”, Jezus odpowiada: „Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jonasza, bo ani ciało , ani krew nie objawiły ci tego, lecz Ojciec mój, który jest w niebie . I mówię ci: Ty jesteś Piotr i na tej skale zbuduję mój Kościół, a bramy piekielne go nie przemogą. Dam ci klucze królestwa niebieskiego , a wszystko, co zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a wszystko, co rozwiążesz na ziemi, zostanie rozwiązane w niebie.

Natomiast w drugim epizodzie Jezus trzykrotnie pyta Piotra: „Szymonie Jana miłujesz mnie?”, a za każdym razem na odpowiedź twierdzącą odpowiada: „Paś owce moje”.

Te fragmenty są interpretowane przez Kościół katolicki w silnym sensie prymatu nauczania i jurysdykcji nad całym Kościołem, a także są interpretowane jako podstawa doktryny prymatu papieskiego . Ponieważ Piotr był pierwszym biskupem Kościoła Rzymu, jego prymat przechodzi na jego następcę na tej samej stolicy, a następnie na biskupa Rzymu.

Rola papieża wzrosła w drugim tysiącleciu , osiągając swój szczyt w XIX wieku wraz z ogłoszeniem przez Sobór Watykański I papieskiej nieomylności .

Zgodnie z tą deklaracją papież może korzystać z prawa do nauczania o wierze i moralności, uważanych za część depozytu wiary, kiedy przemawia ex cathedra , to znaczy kiedy sprawuje „swój najwyższy urząd pasterza i doktora wszystkich Chrześcijan” , oraz kiedy „określa doktrynę o wierze i moralności”.

Począwszy od definicji nieomylności w 1870 r., ta ostatnia została formalnie zastosowana przez papieży tylko raz, a to wraz z promulgacją dogmatu Wniebowzięcia Marii przez papieża Piusa XII w 1950 r . Wszystkie inne nauki przekazywane przez papieży w ciągu ostatnich 150 lat nie zostały formalnie zdefiniowane jako „dogmaty”.

Papieska nieomylność doprowadziła do formalnego oskarżenia o herezję Kościoła prawosławnego , który w 1848 r. w postaci patriarchów Konstantynopola , Aleksandrii i Jerozolimy wraz z ich synodami wysłał encyklikę do papieża Piusa IX , w której potępił tę doktrynę. jako „herezja” [51] i ci, którzy ją popierali jako „heretycy”, na podstawie przekonania, że ​​biskup Rzymu i jego Kościół porzucili soborowość na rzecz monarchii i monopolu darów Ducha Świętego [ 52] .

Procedura wyboru papieża i mianowania biskupów ulegała na przestrzeni wieków licznym zmianom: od późnego średniowiecza ( Viterbo , 1271 ) papież był wybierany na konklawe przez kardynałów, książąt Kościoła ; zamiast tego jego obowiązkiem jest bezpośrednie mianowanie członków duchowieństwa najwyższej hierarchii obrządku łacińskiego , poczynając od biskupów (zwykle po konsultacji z innymi prałatami). W katolickich Kościołach wschodnich biskupów mianują ich patriarchowie, zgodnie z lokalnym zwyczajem.

Papieżowi w jego obowiązkach pomagają kardynałowie . Wszyscy członkowie hierarchii kościelnej odpowiadają przed nim i przed całą Kurią Rzymską . Każdy papież kontynuuje swoją służbę aż do śmierci (dotyczyło to również innych biskupów aż do pontyfikatu Pawła VI [53] ) lub rezygnacji (która miała miejsce ośmiokrotnie, u papieży Klemensa , Pontyja , Silverio , Benedykta IX , Grzegorza VI , Celestina V , Grzegorza XII i Benedykta XVI ).

Papież przebywa obecnie w Watykanie , małym niezależnym państwie położonym w centrum Rzymu , którego jest monarchą absolutnym, i uznanym przez większość międzynarodowej dyplomacji za obszar suwerenności Stolicy Apostolskiej .

życie konsekrowane

Zakonnica klauzurowa

Na przestrzeni wieków rozwijały się doświadczenia wspólnotowe poza diecezją, zwane zakonami , przede wszystkim zakonami monastycznymi , zakonami żebraczymi , aż do narodzin pierwszego zgromadzenia zakonnego, które stopniowo stanie się nową wspólnotową rzeczywistością Kościoła.

Pierwsza, która może się narodzić na Zachodzie dzięki Regule benedyktyńskiej , rozwinęła się w momencie kryzysu ( VIII - XII w. ) jako próba nawiązania szczególnej i bliższej więzi z Bogiem . Te ostatnie, urodzone w okresie reformy XII wieku , charakteryzują się różnorodnością poprzez dążenie do urzeczywistniania przesłania chrześcijańskiego w społeczeństwie: wśród nich karmelici , franciszkanie i dominikanie . Od XIX wieku nie brakuje zgromadzeń zakonnych bardziej uwrażliwionych na potrzeby młodzieży, osób starszych i innych grup społecznych znajdujących się w niekorzystnej sytuacji. Wśród nichwspólnoty misyjne , których głównym celem jest szerzenie wiary katolickiej na całym świecie.

Od IV wieku narodziły się różne zakony , podzielone w następujący sposób:

Na przybycie do zgromadzenia zakonnego trzeba poczekać do XVII wieku , jednego z najbardziej rozpowszechnionych:

Dwie rzeczywistości zakonów i kongregacji zakonnych różnią się w składaniu ślubów : dla pierwszej odbywa się to w formie uroczystej, dla drugiej w formie prostej; formalnie nie ma istotnych różnic.

Ruchy i stowarzyszenia

Ikona szkła powiększającego mgx2.svgTen sam temat szczegółowo: Stowarzyszenia i ruchy katolickie .

W XX wieku zaczęło się zjawisko ruchów kościelnych: są to stowarzyszenia wiernych inspirowane szczególnym charyzmatem i organizujące się autonomicznie od normalnej hierarchii (biskupów i proboszczów). Różnica między ruchami i stowarzyszeniami polega na tym, że te ostatnie nie są organizowane autonomicznie przez hierarchię (jak w przypadku ruchów), ale współpracują z nią w sposób zintegrowany i skoordynowany, aktywnie uczestnicząc w niemal wszystkich momentach życia parafialnego i diecezjalnego.

Dyfuzja na świecie

Rozprzestrzenianie się katolicyzmu według procentu populacji (w liczbach bezwzględnych)

Liczba członków

Rocznik Papieski 2017 , oparty na danych przekazanych przez diecezje katolickie, wskazuje, że do Kościoła katolickiego należy ponad 1 285 000 000 osób [54] , co stanowi 17,7% ludności świata. Liczba ta nie obejmuje katolików w Chinach i niektórych innych krajach, w których istnieją przeszkody w regularnym kontakcie z Rzymem. Katolicy stanowią ponad połowę z 2,4 miliarda chrześcijan na świecie. Zgodnie z prawem kanonicznym wszyscy, którzy zostali ochrzczeni lub przyjęci do Kościoła katolickiego po złożeniu wyznania wiary, są uważani za członków, z wyjątkiem tych, którzy formalnie zrzekli się członkostwa [55] [56] .. Liczba ochrzczonych niekoniecznie odpowiada liczbie praktykujących wiernych, zwłaszcza w krajach zachodnich , które bardziej niż inne podlegają sekularyzacji .

Trendy

Analizując sytuację z podziałem na poszczególne kontynenty, rok 2015 ukazuje dynamiczny rozwój katolików w Afryce. Wzrost jest stały w Azji i Ameryce. Inaczej sytuacja wygląda w Europie i Oceanii, gdzie odsetek wiernych w stosunku do populacji jest stały. Liczba katolików w stosunku do całej populacji jest bardzo różna na poszczególnych kontynentach. W Ameryce liczba wiernych Kościoła katolickiego stanowi 63,7% ogółu ludności, w Europie 39,9%, w Oceanii 26,4%, w Afryce 19,4%, w Azji 3,2%.

Kościół katolicki według kontynentów

Notatka

  1. ^ Kard. Agostino Vallini , Papieska Bazylika Świętego Jana na Lateranie , na vatican.va , 9 listopada 2009. Pobrano 26 listopada 2016 ( archiwum 10 grudnia 2016 ) .
  2. ^ Alberto Nocentini, Etymologia , przy współpracy Alessandro Parenti, Mediolan, Le Monnier-Mondadori Education, 2010, s. 203, ISBN  978-88-00-20781-2 .
  3. ^ ¿Sabías que la Iglesia católica está constituida por 24 Iglesias autónomas? , na es.aleteia.org , Aleteia, 8 sierpnia 2016 r. Pobrano 7 listopada 2016 r. ( archiwum 7 listopada 2016 r. ) .
  4. ^ August Monzon, Joan Alfred Martínez i Emilia Bea, Colligite Fragmenta. Repensar la tradició crisitiana en el món postmodern , Universitat de Valencia, 23 lutego 2015 r., s. 199-200, ISBN  978-84-370-9703-9 . Pobrano 21 października 2018 ( zarchiwizowane 22 kwietnia 2020 ) .
  5. ^ Lumen gentium XIII.
  6. ^ Zobacz na przykład dokument Charta oecumenica podpisany w 2001 roku przez wszystkie europejskie Kościoły chrześcijańskie.
  7. ^

    „Kościół katolicki nie odrzuca niczego, co w religiach jest prawdziwe i święte. Ze szczerym szacunkiem rozważa te sposoby działania i życia, te zasady, te doktryny, które chociaż różnią się w wielu punktach, które przestrzega i proponuje, to jednak często niosą ze sobą promień prawdy, który oświeca wszystkich ludzi”

    ( Nostra aetate , 2 )
    Por. także Paweł VI Ecclesiam suam 67.
  8. ^ ( ES ) Kongregacja Nauki i Nauki Wiary , Respuestas a algunas preguntas acerca de ciertos aspektos de la doctrina sobre la Iglesia , in vatican.va , 29 czerwca 2007 . Źródło 17 stycznia 2017 ( archiwum 12 lipca 2007 ) . . Nie ma tłumaczenia dokumentu na inne języki.
  9. ^ José Rico Pavés, komentarz do dokumentu Congregación para la Doctrina de la Fe, „Subsistit in Ecclesia Catholica” (LG 8). Precisiones sobre la eclesiology Soboru Watykańskiego II” , na almudi.org , Madryt, 2007. Pobrano 17 stycznia 2017 ( archiwum 18 stycznia 2017) .
  10. ^ Fernando Ocáriz, Iglesia de Cristo, Iglesia Católica i Iglesias que no están en plena comuneón z Iglesia Católica , na Romana.org , n. 41, 1 grudnia 2005, s. 348. Pobrano 17 stycznia 2017 ( zarchiwizowane 18 stycznia 2017) .
  11. ^ Deklaracja „Dominus Iesus” o jedyności i powszechności zbawczej Jezusa Chrystusa i Kościoła , na vatican.va . Pobrano 29 marca 2019 ( archiwum 21 lutego 2002 ) . , nie. 16 oraz przypisy 54 i 56
  12. ^ Dane szacunkowe z 2007 roku. Świat , w The World Factbook , CIA . Pobrano 29 czerwca 2010 ( zarchiwizowane 5 stycznia 2010 ) .
  13. ^ J 21:17 , na laparola.net .
  14. ^ J. Comby, Aby przeczytać historię Kościoła , Edizioni Borla , Turyn 1989
  15. ^ W związku z tym historyk chrześcijaństwa Giovanni Filoramo podkreśla, jak religijna rola kobiet wyłania się od średniowiecza, kiedy

    «Dzięki narzuceniu kultu maryjnego doszliśmy do uznania, na przykład w dziedzinie mistycyzmu, centralną rolę kobiet. Anachoretka Juliana z Norwich mówi o „macierzyństwie Boga”, podkreślając boski wymiar miłosierdzia i Chrystusa jako Matki, która karmi wiernych krwią. Jej myślenie zostało podjęte i pogłębione przez najnowszą teologię feministyczną .”

    ( Giovanni Filoramo . Chrześcijaństwo . Mediolan , Mondadori / Electa , 2007 , s. 275 )
  16. ^
    ( EL )

    „Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ · πάντες ὰρετες ῷεστες ῷ”

    ( IT )

    „Nie ma już Żyda ani Greka, nie ma już niewolnika ani wolnego, nie ma już mężczyzny ani kobiety, ponieważ wszyscy jesteście jednym w Chrystusie Jezusie”

    ( List do Galatów III, 28 )
  17. ^ Lumen Gentium, 13
  18. ^ § 81-82 Katechizm Kościoła Katolickiego Zarchiwizowany 1 czerwca 2013 r. w Internet Archive Więcej informacji na temat debaty i ewolucji w odniesieniu do katolicyzmu Źródeł Objawienia zob. Avery Dulles . Czcionki objawienia , w The New Catholic Encyclopedia vol. 12. 2003, Gale, Nowy Jork, s. 190 i nast.
  19. ^ Motu proprio Summorum Pontificum , artykuł 1
  20. ^ Motu proprio Traditionis custodes , artykuł 1
  21. ^ Lumen gentium zarchiwizowane 4 lipca 2013 r. w Internet Archive . 68; Sacrosanctum Concilium Zarchiwizowane 12 maja 2013 r. w Internet Archive . 103; Katechizm Kościoła Katolickiego zarchiwizowany 4 czerwca 2013 w Internet Archive . 972.
  22. ^ Sobór Watykański II uznaje Maryi szczególny kult zwany „ hiperdulia ”, różny od prostej czci lub „ dulii ” zwykle oddanej świętym , podkreślając, w jaki sposób łączy się on z kultem Boga i ma szczególną funkcję promocji w dusze adoracji i uwielbienia Chrystusa:

    „Maryja, bo Najświętsza Matka Boża, która brała udział w tajemnicach Chrystusa, z łaski Bożej wywyższonej po Synu , ponad wszystkich aniołów i ludzi, jest słusznie uczczona przez Kościół szczególnym kultem […]. Kult ten, jak zawsze był w Kościele, chociaż całkowicie wyjątkowy, różni się zasadniczo od kultu adoracji, oddawanej Słowu Wcielonemu oraz Ojcu i Duchowi Świętemu , i indywidualnie go promuje”.

    ( Zaczerpnięte z Soboru Watykańskiego II , Lumen gentium , I, 66 )
  23. ^ ( ENFR ) Papieska Rada ds. Popierania Jedności Chrześcijan, Wspólna Deklaracja Chrystologiczna między Papieżem Janem Pawłem II i Patriarchą Katolikosu Asyryjskiego Kościoła Wschodu, Chanania Mar Dinkha IV , na vatican.va , 1994. URL konsultowany 23 grudnia, 2006 ( zarchiwizowane 11 marca 2007) .
  24. ^ Papież otwiera drzwi anglikanom. „Tak dla kapłaństwa duchownych żonatych” , w Corriere della Sera . Pobrano 20 października 2009 ( archiwum 23 października 2009 ) .
  25. ^ „Miłość Papieża”. Przytul się do końca na avvenire.it . Pobrano 30 czerwca 2015 r. ( archiwum 14 listopada 2017 r. ) .
  26. ^ CEI, liczba ośmiu na tysiąc powraca do ponad miliarda. Zarchiwizowane 25 czerwca 2016 r. w Internet Archive . Republika
  27. ^ Większość obywateli (około dwóch na trzech) decyduje się nie zaznaczać żadnej opcji, ale podział 8 na tysiąc odbywa się nie na podstawie indywidualnych deklaracji, ale raczej poprzez podzielenie całej dostępnej sumy na podstawie procentu wybory. To znaczy, że Kościół katolicki, w porównaniu z większością w stosunku do podatników, którzy zaznaczyli co najmniej jeden wybór, przy 35% ogółu preferencji (85% tych, którzy dokonali wyboru) zbiera około 85% całości suma. W tym sensie Mario Patuzzo. „Podatek 8 od tysiąca” z magazynu L'Ateo, przyp. 0/1996.
  28. ^ Sergio Lariccia. „Świeckie potrzeby społeczeństwa włoskiego” w Manifesto Laico, s. 59-65. Laterza, Bari, 1999. To tak jak w wyborach, w których wszystkie dostępne mandaty rozdzielane są na podstawie oddanych głosów, bez pozostawiania pustych mandatów odpowiadających nieoddanym głosom.
  29. ^ Raport 8xmille na temat wykorzystania sum otrzymanych w 2015 roku z Centralnego Instytutu Wsparcia Duchowieństwa i Konferencji Episkopatu Włoch , na 8xmille.it . Pobrano 14 listopada 2017 r. ( archiwum 28 marca 2017 r. ) .
  30. ^ Papieska Rada „Cor unum” «wyraża troskę Kościoła katolickiego o potrzebujących, aby rozwijało się ludzkie braterstwo i objawiała Miłość Chrystusa», z profilu instytucjonalnego Zarchiwizowane 3 marca 2013 r. w Internet Archive . Źródło 5 kwietnia 2013 r.
  31. ^ Kościół, 2 biliony nieruchomości na świecie. Zarchiwizowane 24 czerwca 2016 r. w Internet Archive . Słońce 24 godziny
  32. ^ Watykan Spa, budynki kościelne są warte 2 biliony miliardów . Zarchiwizowane 21 maja 2016 r. w Internet Archive . QuiFinanza
  33. ^ We Włoszech aktywa „zbywalne” wynoszą co najmniej 6 miliardów. Zarchiwizowane 25 czerwca 2016 r. w Internet Archive . Słońce 24 godziny
  34. ^ patrz np. Historia kryminalna chrześcijaństwa
  35. ^ Tekst tajnego przemówienia wygłoszonego przez Heinricha Himmlera w dniach 17-18 lutego 1937 do generałów SS w związku z „rasowymi i biologicznymi niebezpieczeństwami homoseksualizmu” na culturagay.it . Pobrano 11 listopada 2017 r. ( archiwum 11 listopada 2017 r. ) .
  36. ^ Przestępstwa seksualne i Watykan , na news.bbc.co.uk , BBC News, 1 października 2006. Pobrano 20 kwietnia 2012 ( archiwum 4 lutego 2012) .
  37. ^ Podróż apostolska do Sydney — wywiad udzielony dziennikarzom podczas lotu , na vatican.va . Pobrano 20 kwietnia 2012 r. ( archiwum 2 stycznia 2012 r. ) .
  38. ^ Podróż apostolska do Sydney — informacja prasowa , na vatican.va . Pobrano 20 kwietnia 2012 r. ( archiwum 2 stycznia 2012 r. ) .
  39. ^ Msza Święta z okazji zakończenia Roku Kapłańskiego, 11 czerwca 2010 , na w2.vatican.va . Pobrano 14 listopada 2017 r. ( zarchiwizowane 16 grudnia 2017 r. ) .
  40. ^ Przeciwko listowi fundacji Maniego, na sant-agostino.it . Pobrano 6 lutego 2006 (zarchiwizowane z 20 lutego 2006) .
  41. ^ W „Rzymskokatolickim”, patrz Encyklopedia Katolicka [1] Zarchiwizowane 1 kwietnia 2019 r. w Internet Archive .
  42. ^ ( ITENDEESPT ) Ostatnio opublikowane dokumenty Międzynarodowej Komisji Wspólnej złożonej z przedstawicieli Kościoła Katolickiego i Światowej Federacji Luterańskiej . Zarchiwizowane 25 grudnia 2005 w Internet Archive .
  43. ^ Wspólna deklaracja chrystologiczna między Kościołem katolickim a Asyryjskim Kościołem Wschodu .
  44. ^ Por . Prezentacja Rocznika Papieskiego 2012 zarchiwizowanego 14 stycznia 2013 r. w Internet Archive ..
  45. ^ Jemi, Kościół włosko-albański , na jemi.it. Pobrano 14 listopada 2017 r. (Zarchiwizowane z oryginału 15 listopada 2017 r.) .
  46. ^ List do Biskupów Kościoła Katolickiego o niektórych aspektach Kościoła postrzeganego jako komunia z 28 maja 1992 r. przez Kongregację Nauki Wiary O niektórych aspektach Kościoła rozumianego jako komunia Zarchiwizowane 6 listopada 2005 w Internet Archive .
  47. ^ Dekret Christus Dominus o Urzędzie Duszpasterskim Biskupów , na vatican.va . Pobrano 6 lutego 2006 ( archiwum 6 lutego 2006 ) .
  48. ^ Dekret Orientalium Ecclesiarum o katolickich Kościołach wschodnich , na vatican.va . Pobrano 6 lutego 2006 ( archiwum 3 lutego 2006 ) .
  49. ^ Mt 16: 13-20 , na laparola.net .
  50. ^ J 21: 15-19 , na laparola.net .
  51. ^ Encyklika potępiająca Kościół prawosławny została ogłoszona w następstwie listu papieża Piusa IX, który w tym samym roku wezwał te Kościoły do ​​powrotu do „zamknięcia Pańskiego” lub „Tronu Świętego Piotra”. Zobacz Patricka Barnesa. Nieprawosławni — Prawosławna nauka o chrześcijanach poza Kościołem . Salisbury, Regina Orthodox Press, 1999, s. 18.
  52. ^ Patricka Barnesa. Nieprawosławni — Prawosławna nauka o chrześcijanach poza Kościołem . Salisbury, Regina Orthodox Press, 1999, s. 18.
  53. ^ Z motu proprio Ingravescentem Aetatem zarchiwizowano 15 sierpnia 2017 r. w Internet Archive . ustalił, że w wieku 75 lat biskupi muszą złożyć rezygnacje”
  54. ^ Według danych Stolicy Apostolskiej w Roczniku Papieskim , katolicyzm wzrósł z nieco ponad 1098 milionów ochrzczonych w styczniu 2005 roku do 1115 milionów w grudniu 2006 roku. Dane za rok 2009 mówią o 1181 milionach katolików; w 2010 r. podano liczbę 1196 mln.
  55. ^ Papieska Rada ds. Tekstów Ustawodawczych, actus formalis defectionis ab Ecclesia catholica , su vatican.va . Pobrano 24 czerwca 2012 ( zarchiwizowane 26 marca 2012 ) .
  56. ^ „Aby opuszczenie Kościoła katolickiego mogło zostać ważnie ukształtowane jako prawdziwa actus formalis defectionis ab Ecclesia, także dla skutków wyjątków przewidzianych w ww. ;b) wykonanie i zewnętrzna manifestacja tej decyzji, c) przyjęcie tej decyzji przez kompetentną władzę kościelną.[...] Prawno-administracyjny akt porzucenia Kościoła nie może sam w sobie stanowić formalnego aktu odstępstwa [...]. .] Z drugiej strony, formalna lub (jeszcze mniej) materialna herezja, schizma i apostazja nie stanowią same w sobie formalnego aktu odstępstwa [...] jedynie zbieżność dwóch elementów - teologicznego profiluakt wewnętrzny i jego przejaw w tak zdefiniowany sposób - stanowi actus formalis [...] ta sama kompetentna władza kościelna zadba o to, aby w księdze ochrzczonego (por. kan. 535 § 2) dokonano adnotacji z sformułowanie wyraźne "defectio ab Ecclesia catholica actu formal . Mimo to, według Kościoła katolickiego, pozostaje sakramentalny węzeł przynależności do Ciała Chrystusa (który według Kościoła jest reprezentowany przez sam Kościół) nadany przez charakter chrzcielny; dla Kościoła (i tylko dla niego) ta ostatnia jest trwałym spoiwem ontologicznym i nie zawodzi z powodu żadnego aktu lub faktu odstępstwa.

Bibliografia

Powiązane przedmioty

Inne projekty

Zewnętrzne linki